İki dünyanın mutluluğu ve huzurunu iki şey temin eder,kazandırır;Dostlara karşı fedakar bir muhabbet ve yardımlaşma,düşmanlara karşı ise barışçıl bir şekilde davranabilmektir.
Yaşam ;birlik ve beraberliğin neticesidir.Beraberlik bozulduğu vakit,manevi yaşam da,sosyal yaşam da sona erer.(M.Z.A)


Ey Müslüman kardeşlerim!

Bugün ehl-i İslam’a karşı olan davranışların ne derece birlik olup,tecavüz vaziyetini almış olduğunu fark etmişsininizdir umarım…

Sanki iç içe girmiş daireler gibi,birçok alt küme içinde düşmanlarımız var.İşte bütün bu düşmanlarımıza karşı dayanışma içerisinde,el ele verip müdafaa vaziyeti almamız gerekli hatta mecbur olduğumuz halde;onların bize olan hücumlarını kolaylaştırmak,İslam’ın mahrem sırlarının kapılarını girmeleri için onlara açmak manasına gelen kinci tarafgirlik ve düşmanca inat ,hiçbir yönüyle Müslüman olana yakışamaz.

Her ne kadar o düşman daireler bize karşı birleşmiş ve zararlı bir vaziyet almış olsa da;bütün bunlara karşı bizim kuvvetli silahımız ve kalemiz,sığınağımız hiç şüphesiz;İslam Kardeşliğidir.

İşte bu İslam kardeşliğini küçük düşmanlıklar ve bahanelerle sarsmak;ne kadar vicdana ters ve ne kadar etiğe aykırı olduğunu düşünürseniz anlayabilirsiniz.

Çünkü;’’Müslümanlar ancak kardeştir’’ sırrını bilen ve ona inana biz Müslümanlara yaraşan bu sözlere dayanmak ve uygulamaktır.Yoksa ne hayatımızı ne de haklarımızı muhafaza ve müdafaa edebiliriz.

Şurası bilinen bir gerçektir ki;harici düşmanların ortaya çıkması ve hücumu durumunda dahili düşmanlıkları unutmak ve bırakmak en adi ve basit milletler tarafından(bir bakıma yamyamların bile ) kabul ve takdir ettiği ve uyguladıkları bir sosyal kural olduğu halde,şu ümmet-i İslamiye olan bizlere ne olmuş ve ne haddimize kalmış ki;birbiri arkasına hücum vaziyeti almış binlerce düşman varken,küçük,basit düşmanlıkları unutmayıp,düşmanların saldırılarına zemin hazırlıyoruz.İşte bu halimiz çok elim ve dehşetli bir haldir ve İslami kurallara karşı bir ihanet ve hıyanet derecesindedir.

Çünkü biz Müslümanlara göre ;Dünya önemli bir meta değildir ki;kıymeti yoktur ki;onun için kardeşimizle nizaaya,tartışmaya değsin.

Çünkü yaşadığım ömür müddetince sosyal ve beşeri hayatta kesin bir suret ve elde ettiğim tahikatların bana verdiği en önemli dersim şudur ki;

Dünyada sevgiye en layık şeyin yine sevgi;düşmanlığa en layık şeyin ise düşmanlık olduğu gerçeğidir.

İnsanlara sosyal hayatta huzura ve mutluluğa sevkeden sevgi ve sevmek sıfatı ,en fazla sevilmeye ve değer verilmeye layık bir davranıştır.

Yine sosyal hayatı tarumar eden,dinamitleyen ve fitneye sebep olan ;düşmanlık ve nefret duyguları her şeyden fazla nefrete ve düşmanlığa layık,çirkin ve zararlı davranışlardır.
O zaman biz Müslümanlar olarak bunun bilincinde olup,birbirimizi kırmamalı,küçük,basit meseleleri gözümüzde büyüterek kardeşliğimizi zedelememeliyiz.

Bizim fikir ve inançlarımıza sahip olmayanlara dahi en iyi şekilde,barışcıl bir şekilde muamele edebilmeli,onların bizim davranışlarımızı görerek yaptıkları hatalarn farkına varmalarını sağlamalı,hiç kimseye ama hiç kimseye düşmanlık ve kin beslememeliyiz.

Eğer ki;biz bunları yapabilirsek aramızdaki kardeşliği ihtisas edip,vukuunu sağlayabilirsek işte o zaman bizim için dünya yaşanacak bir yer hatta cennet halini alır ve her ne kadar güçlü de olsa düşmanlarımız bize karşı gelemez eğer ki gelse önümüzde duramazlar vesselam…

Dilerim ki;gönüllerimizde bu kardeşliği temin edebilir ve iki dünyamızı da cennet haline getirebiliriz.Allah’a emanet olmanız temennisiyle,selam ve dua ile…

(Efendim yazım biraz karmaşık oldu,kusuruma bakılmasın biraz bilinç akışı tekniği misali oldu.Ne geldiyse yazdım bir düzene koymakla uğraşamadım doğrusu)

SAYGILARIMLA
M.ZAHİD AY(9.8.2008)