ŞİİRLER AĞLASIN...
Nice insanlar var, kaderin ordan oraya sürüklediği, yazgısının eseri yalnızlığını; deniz kenarlarında hoyrat rüzgârlara açarak bağrını, dindirmeye çalışan...
Oysa, bilse; yaş dolan gözlerde yıldız yıldız parıldadığını. Mısralarda sevgi kıvılcımlarının tutuşmalarına sebep olduğunu...Nasıl yürekten çağrıldığını...Nasıl gözlere fer, yüreğe can olduğunu...
Ah! Bir tutabilse ellerini...Tırmanabilse beraber gök kuşağına...Sulara, cemrelere karışa bilse damla damla sevgileri...
Ah! Aldırmayabilseler etraflarındaki çığlıklara...Kucaklayabilseler kuşları, kedileri, köpekleri...Gülümseyebilseler aç kurtlara...Yeşertebilseler korkmadan sevdâ çiçeklerini...Yoksunluklarını ısıta bilseler güneşin sıcaklığından...Susuzluklarını bastırabilseler göklere açılan elleriyle...
Ah! Anıları kucaklayabilseler renkli rüyalar gibi...Dolan gözlerden boşanan gözyaşlarıyla söndürebilseler yüreklerinin yangınlarını...
Varsın boşansın yaşlar!
Şiirler ağlasın...
Yürekler dağlasın ki, sevginin gücünü mısralar fısıldasın, haykırsın...Uzayan zaman tünelinde yankılansın...
Bırakın!
Rahat bırakın!
Şiirler ıslansın!

Hâlenur kOR