Bir varmış, bir yokmuş. Çok uzaklarda bir yerde, güneşin doğmayı unuttuğu, mutluluğu ve gülümsemeyi unutan, soğuk yüreklerin yaşadığı büyük dev buz kayalarının arasında küçücük bir buz ülkesi varmış.

Buz ülkesi, adı üstünde buz gibi soğuk mu soğuk bir ülkeymiş. Evler bile buz kayalarıyla yapılmış. Buz ülkesini yöneten bir de Buz Kralı varmış. Buz kralı ülkesini ve insanlarını çok sever ve buzdan bir şatoda yaşarmış.

Zaman zaman ülkesini dolaşmaya çıkar, yardıma muhtaçlara yardım eder, ülkesinin mutluluğu için çok çalışırmış. Ama küçük bir sorunu varmış. Mutlu olmaktan çok korkarmış.

Ülkesini diğer ülkelerden ziyarete gelen krallarını anlattıklarını hayranlıkla dinler, ülkesinde mutluluk için ne yapması gerektiğini bulmaya çalışırmış.

Bir gün yine bir komşu ülkenin kralı, Buz Kralını ziyarete gelmiş. Ülkesindeki her sabah doğan, her akşam batan Güneş’ i anlatmış ona. Buz Kralı heyecanla dinlemiş, yüreğindeki mutluluk kırıntıları alevlenmiş sanki, içi ısınmış, gülümsemiş.

Buz Kralı, kendi ülkesinde Güneş’ i hayal etmiş, etmiş etmesine ama, korkmuş hayallerinden. Ya Buzlar Ülkesi yok olursa. Yıllar önce ülkesi yok olmasın diye ateşi bile yasaklamış. Yine v azgeçmiş hayallerinden.

Günlerce Güneş’ i düşünmemeye çalışmış.
Yıllar, yıllar sonra, aslında hayal ettiği ama korktuğu için hayallerinden vazgeçtiği Güneş ansızın doğuvermiş ülkesine. Buz Kralı buzdan şatosunun penceresinden hayranlıkla izlemiş güneşin doğuşunu. Ülkeyi bir sevinç kaplamış. Buz gibi olan soğuk yürekler yıllar sonra gülümsemeye başlamış. Buzlar Kralı uzun yıllardan sonra ilk kez ülkesinin insanlarını bu kadar mutlu görmüş. Güneş her sabah doğar olmuş buzlar ülkesinde. Buzlar Kralı güneş en tepedeyken şatosundan dışarı çıkmış. Kızgın güneşin ışıkları gözlerini almış, alnından damla damla terler boşalmış. Ama yüreğindeki mutluluk tarif edilemeyecek kadar güzelmiş. Sonunu bile düşünmeden o anı doyasıya yaşamış. Sonra Yıllar önce buzlar ülkesinde yasakladığı ateş gelmiş aklına. Buzlar ülkesinin tam ortasına büyük bir dev ateş yaktırmış. Ateş yandıkça buz kralı ve buzlar ülkesi erimeye başlamış. Ateşin sıcaklığını yüreğinde hissetmiş. Buzlar eriyip suya dönmüş, ateşi söndürmüş. Buz Kralı ve Ateş, son bir kez bakmışlar Güneş’e gülümseyerek, mutlulukla. Her yok oluş yeni bir hayat demek.

Lütfiye Çanacık