Doğrumu yanlış mı bilmiyorum ama hep sordum bunu hayat boyunca.
Benden istenen ne?
Ben benden istenenlerin ne kadarını verebiliyorum.
Sadece istenileni vermiş olabilmek için vermedim hiç bir zaman. Yalnızca vermem gerekeni verebile-ceğime inanarak verdim ve verebildiklerimi verdiğim zamanda verdiklerimden hep haz aldım. Verdiklerimden sonra alanın hep almak isteyenlerin aldıktan sonra hissettikleri önemli oldu benim için.
Sadece verme saflığımı kullananlara, sadece almayı öğrettiklerine üzüldüm çok kere.
Aslında benim ne istediğim kadar önemliydi benden istenenler. Ben ne istiyordum insanlardan ver-diklerimin karşılığında neydi bana verilmesi gereken-ler.
Aslında benden alınanlar kadar benden istenenler kadar fazla değildi benim isteğim. Ben yalnızca sevgi sadece sevgi bekliyordum. Bu beklentimin karşılığında benden istenenler hep maddiyat hep menfaat oldu ve bu istekler boğdu benim beklentilerimi her seferinde.
Düşündüm de tavuğa yem verip yumurta alıyordum, ineğe ot verip süt alıyordum, köpeğe et verip karşılığında sadakat alabiliyordum. Fakat insanlara sevgi verdikçe neden hep ihanet ve sevgisizlik alıyordum.
İşte bunu halâ anlayamadım.

Hayrettin TARHAN