İşte beklenen geldi.AncakBundan ne saatlerin haberi var, ne de günlerin,dertlerin…
Sadece duvarlarımızdaki takvimler değişti.Cumartesiler aynı Cumartesi, pazarlar aynı
Pazar.
İnsanların derdi varsa, azacağı da tutarsa yine azar.Yeni yıl kutlanır mı, kutlanmaz mı? Tartışıldı, yazıldı, bilgilendirildi.İsteyen kutladı. İstemeyen kutlamadı. Öyle ya da böyle geldi işte.
Uçurduk kuşları yuvadan. Şimdi hepsinin yeni yuvaları var. Biz kaldık Ediyle Büdü,
Köroğlu’yla Ayvaz misali.
Hanıma;
"Hadi büyük kızın yanına gidelim. Hem çocukları görür, hem de küçüğü severiz" dedim.
Çıktık geldik Antalya ya.
Yılbaşı gecesi yemekler biraz daha çeşitli, biraz daha masraflıydı. Fazladan bir de yaş pasta alınmıştı.O gece bir dostumuz da misafirimizdi.Yenildi. İçildi.
Gelen misafir küçük torunu aldı kucağına. Hem seviyor hem de sorular soruyor.Torun henüz beş yaşında.
"Bir sepette on yumurta var. Altı çıktı kaç kaldı?"
"Biz yumurtaları sepete koymuyoruz ki. Buzdolabında duruyor."
"Peki, o zaman şuna cevap ver. Binin yarısı dört yüzyirmibeş. Nasıl olur?"
"Ben yüze kadar saymasını biliyorum. Babama sor."
Sorduğu sorulardan beklediği cevapları alamamıştı.
"Hadi o zaman sen de bana sor."
"Yaş pasta sever misin?"
"Evett. Hem de çok.
"Anne duydun mu? Amca pastayı çok seviyormuş."
Anne mesajı almıştı. Kestiği pastayı getirdi. Neşeyle, sohbetle yedik.
Torunun yeni yıldan beklentisi de pastaymış demek ki!
Beklentileriniz gerçek,
YENİ YILINIZ KUTLU OLSUN.