Yıllar neler öğretiyor insana. İnsan yılları geride bıraktıkça görüyor gerçekleri.
Anlıyor insan aslında içinde koca bir çınar var. Dalları devamlı büyüyen kökleri hiç durmadan uzayan.
Bu dallar büyüdükçe insan yeni sırlar keşfediyor aslında hiç biri yeni olmayan.
Vermeyi ne zaman öğrendim. Bilmiyorum veya doğuşumla mı bunun bende var olduğunu bilemiyorum.
Tek bildiğim bir şey var. İnsan elinden geldiğince, yüreğinden koptuğunca karşılık beklemeden vermek dünyanın en güzel şeyi.
Bu kesinlikle kendine zulmetmek değil tabi ki. Yani komşusunu doyurmak uğruna aç yatmak olma-malı, bu dereceye gelmemeli elbette.
Ama ilginin sevginin güler yüzün tatlı dilin parasal bir değeri var mı sizce. Ve bunları karşılık bekle-meden verebilmek ne güzel.
İnanıyorum ki bunları karşılıksız veren insan elbet bir gün alacaktır.
Eğer buna inanıyorsanız ve almak istiyorsanız önce vermeyi öğrenin.

22.03.1999
hayrettin TARHAN