Ne tuhaf! Sıradan insanlar bile “sıradan” olmaktan korkuyorlar.
İnsanları sorunsuz bir şekilde yönetmeyi amaçlayan rejimler, halkı iyi bir “seyirci” yapmaya çalışırlar. Çünkü seyirci pasivize edilmiş, bir insan yığınından başka bir şey değildir.
Kendimi kaybettim, arıyorum. Bulan var mı?
Işıkla karanlık, kovalamaca oynayan çocuklar gibidir.
Kaybetmek her zaman kötü değildir; kazanmak da her zaman iyi değildir.
Teknoloji bu hızla gelişmeye devam ederse, dünyamız yakın bir gelecekte “Makine Diktatörlüğü”ne dönüşecektir.
Kulubede iken sarayı değil; sarayda iken kulubeyi hayal edebiliyor musun?
Dün değiştim, bugün değişiyorum, yarın da değişeceğim. Yani bu değişim, ezelden ebede kadar devam edip gidecek.
Mucitler evleri değil, zihinlerdeki önyargıları temizlemek için bir alet yapsalar ya!
Diğer insanlara kendini beğendirmek için çabalarsan, gün gelir artık sen, “sen” olmaktan çıkarsın.
Zincire vurulan değil; vuran utansın!
Bilgili kişilere yakın olmak istiyorsan çaba sarfetmelisin. Bilgisizlere yakın olmak için çabaya gerek yoktur; onlar nasıl olsa seni bulurlar.