Doğadan aldığımız her şeyi, önünde sonunda mutlaka geri vermek zorundayız. Biz iyilikle vermezsek, doğa, zorla almasını da bilir.
İnsanları soru sormaktan vazgeçmiş olan bir toplum, en iyimser bir ifade ile “duraklama” dönemine girmiştir; tabii “gerileme” ve ona bağlı olarak çökme dönemi de çok yakın demektir.
İlham yalnızlığı, yalnızlık da ilhamı bekler.
İhtiyacı olanlara, tabii ki karşılık beklemeden veriniz; ama sürekli değil. Yoksa onları tembelliğe alıştırısınız.
İnsanî olan şeyler komiktir.
Filozoflara göre “İnsan gülmeyi bilen hayvan”dır.
Hayata tasasız bir seyirci gibi bakanlar, birçok dramın komediye dönüştüğünü görürler.
Komik şeyleri, bir dilden diğerine tercüme etmek zordur.
Kaybolan güveni aramak, beyhude bir uğraştır.
İnsaftan yoksun eleştiri, düşmanca bir davranıştan başka bir şey değildir.
Yolsuz doğru yolu bilmez, hırsız alın teriyle kazanmayı bilmez, zengin açlığı bilmez, bencil fedakarlığı bilmez, cahil bilgiyi bilmez, geveze sükutu bilmez; ama gene de bu konularda söyleyecekleri çok şey vardır.
Öyle ver ki, verdiğini senden başka hiç kimse fark etmesin.
Dünyada açgözlüler ve cimriler olmasaydı, fakir de olmazdı.
Cimri, mirasçıları için yatırım yapandır.
*Hayallerini yitirdiğini farkettiğin zaman, onları tekrar çağırmayı dene. Geleceklerdir; çünkü küslük nedir bilmezler.