Hani insan planlar yaparmış, şeytan da buna gülermiş ya... Benim de şeytanın halime güldüğü bir planım olmuştu şunun şurasında bir kaç yıl önce. Bir gün önceden valizleri hazırladım, izin yazımı yazdırdım ve işte son günüm. İşte bu harika yarın yolcudur Abbas:))
Takribi öğlen saatleri olacak telefonum çaldı ve baban çok rahatsız hastanedeyiz sözünü duyunca olayların akışı değişti. Hastanedeyim ve babamın acil olarak ameliyata alınması gerekiyor. Elbette bir telaş, bir korku sardı içimizi. Ameliyat riskleri anlatılınca durum daha da karmaşa bir hal aldı.( yaş 78,uzun vadeli verilecek bir narkoz, bünye çok zayıf) Ameliyat gerçekleştirildi, o gün için her şey normal görünüyordu. ta ki.. 24 saatin sonuna kadar.
Babamda hafıza gidip geliyor ve nasıl desem adeta bize düşmanıymışız gibi bakıyor.Doktorlar uyutmaya çalışıyor ne mümkün, verilen ilaçlar kar etmiyor.Yaklaşık bir ay kadar hastane de kaldık. Çok iyi hatırlıyorum çıkmamıza 2 veye 3 gün kalmıştı, beni yanına çağardı ve çok ilginç bir soru sordu: Söyle bakalım sen bugüne kadar kaç öğrenci yetiştirdin? Ben şaşkın ne söylesem boş ancak cevap bekliyor. Babacığım ben öğretmen değilim ki... Hani öğretmen olsam söylerdim dedim ve demez olsaydım Yüzüme sağlam bir tükürük edim ve ekledi: Yazıklar olsun senin gibi evlada, ne iş yaptığının ne önemi var? Ne iş yaparsan yap yetiştirdiğin birileri olmalı dedi ve bana bir tokat atmadığı kaldı.
Babam 2 yıl daha hayata sarılmayı başardı ve 6 Ay önce vefat etti. Ancak o olaydan sonra hep düşünmüşümdür; Hafızası gidip gelen ve ne söyleyeceğini bilmeyen bir kişi olaraktan bana bir ders verdi.Haklıydı ne iş yaptığın değil önemli olan. Birilerini hayata hazırlayabiliyor muyuz?
Yine bir anımız mevcut buna benzer. Emine KISSADAN HİSSE bölümünün ikincisinde ilk fırsatta bunu da sizlerle paylaşır.
Hayatta her şey paylaşılınca ölümsüzleşiyor ve güzelleşiyor.Sevgilerimle...