Bazen içindeki acıları bi kahkahayla bin damla yaşla ya da kocaman bi çığlık atarak unuttuğunu zannedersin halbuki o acın kanıyordur ama farkedemiyorsundur Aradan bi süre geçtikten sonra anlıyorsun aslında yaptıklarının acını unutturmak yerine kanatmasından ibaret oldugunu...
Sonra kanıyorsun ağlıyorsun ama cok geç kalıyorsun herşeye, anlıyorsun ve yine ağlıyorsun.Elinle kapatıyorsun hayatının ışığını.Aydınlıktan nefret ediyorsun karanlığı istiyorsun.Etrafındaki hiç bişeyi hiç kimseyi istemiyorsun nefret ediyorsun herkesten ve herşeyden.Unutmak istiyorsun çoğu şeyi mutluluğu,üzüntüyü, pişmanlıkları...Ama unutmuyorsun unutamıyorsun bazılarını hayallerini, umutlarını ...Çok acı çekiyorsun kimseye anlatamayacak kimsenin anlayamayacağı bir acı.Susmak istiyorsun herşeye.Kimseye güvenmek istemiyorsun...Seni anlamak yerine bencillik yapıp yargılayanlardan nefret ediyorsun ve tek başına kalmak istiyorsun.Kendinden bile kaçıyorsun ama nereye kime gidersen git acılarınıda yanında götürüyorsun.Kurtalamıyorsun.Yaşamak istemiyorsun zaten ölü olduğunun farkında olmadan.Ama kimse görmüyor anlamıyor seni.Ölüyorsun görmüyorlar,ölüyorsun gömmüyorlar..!