- 1637 Okunma
- 0 Yorum
- 0 Beğeni
17 Ağustos (Doğum Günüm)
![17 Ağustos (Doğum Günüm)](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/resimli_yazi/buyuk/144398.jpg)
17 Ağustos benim doğum günüm... Birkaç sene kutlayamadığım. Her yıl sağolsun sevenlerin, arkadaşların "doğum günün kutlu olsun" dediklerinde içimin burkulduğu doğum günüm...
O korkunç olayın hemen sonrasında izci teşkilatından arkadaşlarım toplanıp kendi imkanlarımız ile Gölcük’e gittik. Elimizde alet bile olmadan.
Sanırım oradaki 2. günümüz idi. Ağustos sıcağında ne olduğumuzu şaşırmış halde ekibimizdeki kız arkadaşlardan Arzu ile beraber çalışacağımız enkaza giderken yaşı en fazla 27-28 olan bir genç yaklaştı elinde fotoğraflarla. Sarışın bir kız ve erkek çocuk, bir de eşi. "Ne olur onları çıkartın" diye yalvardı...
Nerede olduklarını sorduğumuzda bizi apartmanlarının enkazına götürdü. Küçük bir tepe halini almış yıkık apartmanın içine girdik, kolanlar, kirişler, apartmanın girişi bile yerini değiştirmiş. Rus arama kurtarma ekibinden birini de yanımıza aldık. Elimizde çekiç dahi yok sadece ellerimizle çalıştığımızdan enkaza baktık... Hiç bir şey yapamadık. Rus arama kurtarmacının yanına başka ekiplerden arkadaşlarda geldi"mümkün değil" dediler.Gerçekten de parmaklarımız ile betonu kırmamız mümkün değildi. Enkazı kaldırmak için alet ve makina beklerken cenazemiz var diye iş makineleri ile daldılar enkazlara, "anamız, babamızın ruhu azap çeker " diyerek aşağıda kalabilecek canlı insanları düşünmeden. Bir an aklınızda canlandırın betonların arasına sıkışmışsınız bir ya da iki santim boşluk sizi yaşama bağlamış. Ve iş makinelerinin, o cenazemizi alacağız diye insanların kavga dövüş enkaza soktukları iş makinelerinin darbeleri sonucunda aşağıda yaşama birkaç santim ile tutunanlara neler olabileceğini. Yalvardık "yapmayın etmeyin" diye. Dinletemedik, bazı arkadaşlarımız tartaklandı... Sonradan başka enkazlarda da benzer şeylerin yaşandığını öğrendik.
Bir kaç gün sonra yine aynı genci gördük elinde fotoğrafları gösteriyordu her gördüğü baretliye...
Benim için 17 Ağustos o babanın acısı ama asla vazgeçmediği umudu idi... O umutlar günler sonra insanları enkazların altından canlı çıkarttı...
Bu fotoğraf o gün çekilmişti....
YORUMLAR
Henüz yorum yapılmamış.