Bütün mantığımı arkamda bırakıp , her türlü saçmalığı yapmak istiyorum şu an. Çocukken bile yapamadığım çılgınlıkları. Asık suratlı ,kızgın bakışları bir bedevi çölünde kaybettirip ,ruhumun en derin giriftlerinde ,bir yerlerde olduğuna inandığım ,her türlü deli bozması saçmalıkları…
Sizin de anlayacağınız bu bir tepki tabi ki…Ruhumun tek –düze dayatmalara, anlamsız ısrar edilen, ,sebebi bilinmeyen kalıplara tepkisi…
Anladım ki bu hayatta hiçbir şeyi fazla önemsememek gerek. Her anı , anlık , tadını çıkararak yaşamak gönlümüzce… Tozlu raflarda ,temiz ,pak hatıralar bırakmak için çok da fazla efor harcamaya gerek diye düşünüyorum. Siz o anı güzel yaşadığınıza inanıyorsanız , ücra bir köşede olsanız da ne çıkar.Siz o andan haz aldıysanız gerisi boş…Kendiniz olun, basma kalıplara girip; O’nun ,bunun ,şunun kopyası olup ,klonlanmış insan sürüleri olmayın Allah aşkına !
Bu hep böyle olmuştur; bizden biraz farklı olana hemen bir kulp takar, ötekileştirir, aşağılara çekmeye çalışırız. Bunu öyle bir hamarat gelin modunda yaparız ki ,gözümüze onu kestirmişsek hiç şansı yoktur yanımızda zavallının. Ağzıyla kuş tutsa yaranamaz, o kadar yani…
Bu takınmayı marifet saydığımız at gözlüklerini çıkarıp ,evrensel düşünelim biraz.Biz niye burdayız? Amacımız ne? Aldığımız bu ılık nefesin arkasından gelen diğerini alabilecek miyiz?
Her anı layıkıyla yaşasak, tabiri caizse adam gibi yaşasak…İnsan gibi yaşasak…Herkesi de olduğu gibi sevsek.Ne dersiniz?

17.08.2015

A.C.