Yine gelme bana ve yine sevme beni dedi kadın. Zira ben çok yoruldum seni sevmelerden. Bir bakışınla söylediklerimi şaşırıp kalmak en hafif etkindi bende kalan. Tamda unutmuşken seni tam da kabullenmişken herşeyi, ne olur gelme gönlüme. Sen ki vefasızlığın adı, vurdumduymazligin efendisi.
Konuşmayalım karşılaştığımızda! Ne sen tanı beni ne de ben selam vereyim sana. Öylece geçip gidelim , gözlerimiz bile birbirine değmeden. Öylece el gibi!!! Ne seninle kurduğum hayaller canlansın gözümde ne de beni sevmediğini bilmek yaralasın yüreğimi. Yine bana gelme dedi kadın ve yine beni sevdirme!
Ben vefayım dedi adam. Tüm umurlarım sana ama sen ki kör kütük! Sen ki şartlanmışlıgın adı kısmetsizligin yurdusun. Sen ki şaşkın yüreğinle avare avare dolaşan bir çare. Sen ki bakışımda sana akan manayı göremeyen kurak toprak. Sen ömrümde gördüğüm en masumane ama aynı zamanda da en biçare. Sen ki konuşmadan ürken dağ ceylanı. Ben sende kayboldum, sen bende tükenmektesin.
En çok yolları severdik ikimiz. Çünkü en çok orada tanırdık birbirimizi. Yüreğimizi birbirimize hiç çekinmeden açtığımız hazine kutusuydu sanki yollarımız. Sen yolları uzatmak için girerdin çıkmaz sokaklara, bende tüm cahilliğim ile tarif etmeye çalışırdım yolları sana ama yine sen varken yanımda karıştırdım herşeyi dedi kadın. Ben ki bir zamanların en dikkatli fakat anın şaşkıni. Ben tüm konuştuklarını unutup aynı konuşmayı yeni baştan yapan. Şaşkınlıklarıma kahkahalar atıp kendimi yerden yere vurduğum. Ben şaşkın ama bir o kadar da yorgun.
Yine gelme bana ve yüreğimde kapattığım yarayı açma yeniden. Çünkü kanarsa yüreğim dünya ağlar halime. Ben sevdaya aşık ben yoklukta kaybolmaya yabancı. Ben kırılgan ama daima sağlam...
Benim adım sevda!!!