’Tarih duygularla yazılmaz.’

Ve okunmazda...

Bakış açısı,tarafsızlık,belge bolluğu hepsi var ama hiç tanık kalmamış...

Kelimeler cümlelere akıyor,cümleler akın akın satırları dolduruyordu. Ellerim yazmaktan yorulmuyor yazdıkça yazasım geliyor. Eski ahşap yazı masamın çekmecesinin porselen kulbuna uzanıp açıyorum. İçerisinde bir sürü eski fotoğraf olan hayli yıpranmış işli saten kutuyu alıyorum. Kutunun kapağını çok yavaş açıyorum,sanki hoyrat bir hamlede incinip dağılacakmış gibi geliyor. Parmaklarım sararmış fotoğraflara değdiğinde içim ürperiyor sanki orada durup bana bakan asırlık ölüler canlanıp bitiremedikleri cümleleri bana söyleyeceklermiş gibiler. Üşüyorum, gözlerime boşlukta kaybolmuş yitik ülkeler kurulmuş gibi büyük bir ağırlık çöküyor. Cilası yer yer dökülmüş yaşlı ahşap kapı panjuru yağmur ve rüzgarla oynaşırken derinden çalan bir şarkı söylüyor gibi,arkama yaslanıyorum....

Gece olmuş.Ne kadar süredir uyuduğumu bilimiyorum. Odanın içerisi buz gibi ellerimle üşüyen kollarımı sıvazlıyorum. Buralarda bir yerlerde hırkam olacaktı,blup aleleacele sırtıma geçiriyorum. Emektar zeytin yeşili hırkam beni ısıtmaya başlıyor. Uzun pencerelerden vuran ayışığı odayı aydınlatıyor. Ay sanki gündüz yağan yağmurda yıkanıp paklanmış gibi pırıl pırıl parlıyor. Işığı açmak için yürürken gözüme o fotoğraf takılıyor; Alya ve Kaymakam Mahir bey’in nişan fotoğrafı. İmkansız bir aşktan kalan üzerine konan kurumuş leylak demetinin kokusunu hala hissedebileceğiniz türden bitip tükenmeyen bir aşk. Bu gizli fotoğrafın öyküsünü kaç kişiden dinledim ama Alya ve mahirin gözlerinden ilk defa dinler gibi oluyorum. Gerçekleri yazmam çoğu kişiyi sinirlendirecek hatta kimbilir bana neler neler söyleyecekler. Umurumda değil, bu fotoğraflardaki insanların geçmişlerini olduğu gibi yazmak, onların söyleyemedikleri yarım kalmış cümlelerini tamamlmak boynumun borcu. Yalanın,dolanın canı cehenneme, kalemime yalan mürekkebi akıtmam, geçmişe hiç ihanet edemem...
.............



Esra TÜRKER KONUK - ANTİKA RUHLAR KİTABI- 3 Temmuz- İkibinonbeş