0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
578
Okunma
Bir evin 2. katına asılan çamaşır gibiydi sana olan Aşkım. Güneşin her zaman ki gibi kuruttuğu o ıslak renkli çamaşırlarla birlikte, gözlerimde ki Sen dolu yaşlar da kuruyordu. Ben ise her gece Sensizliğin karanlığına çadırlar kuruyordum. Biraz ’Sen’li düşler kurup, biraz da biz’li düşlerde ölüyordum. Sorsan şimdi bu kaçıncı ölüşün diye ?( 61) gün derim...
Zabıtalar geldi; ’kaldır hadi şu çadırları’ dedi. Biraz daha kalmama izin vermediler. Bende şimdi pılımı pırtımı toplamaya başladım. Arkamda biraz ’Sen’ kırıntıları kaldı. Onları sakın toplama. Amansız bir rüzgar alıp getirir onları bana. Sen sadece arkamdan sana bıraktığım ’Sen’e bak Çünkü hayal edemeyeceğin bir Sen var ardımda... Ben dolu gözlerle bakma bana. Sen sadece Sen dolu gözlerime bak...
