Öfkenin seni yenmesini bekleme, sen onu yen.
Kurumları iflas etmiş bir toplumda, kargaşa halinin sürmesi değil, sürmemesi anormaldir. Böyle bir durumu izah edebilecek bir sosyal bilimci de yoktur.
Üretmeyen asalaktır, dediğimde bir tembel yattığı yerden soruyor: “Ben ne üretebilirim ki? Benim üreteceğim hiçbir şey yok.” Aksine, herkesin üretebileceği o kadar çok şey var ki... Çiçek üret, düşünce üret, buğday üret, iyilik üret, dostluk üret, üret, üret...
Kafadaki perde kalkmadan gözdeki perde de kalkmaz.
Balık oltanın ucuna takılınca özgürlüğün değerini anlar.
Konuşmak, yemek yeme gibi önemli bir ihtiyaçtır. Nasıl ki yemeğin kararı kişiye yarar, aşırısı zararsa; konuşmanın da öyledir.
. Övene ve yerene bakmadan; övgüye kanma, yergiye de üzülme.
Eşyayı insanın önüne geçiren her türlü zihniyeti ve rejimi reddediyorum.
Riyakarın diline düşen ahlâk, onun için sadece çıkarlarını korumada kullanabileceği bir araçtır.
Dürüst davrandığı için ödül bekleyen kişi, gerçekten dürüst müdür?
Hesap vermeyeceğini düşünen iktidardan, her türlü haksızlık ve zulüm beklenebilir.
Sevmek için geç kaldığına mı inanıyorsun? Belki de kalmadın ama sen öyle sanıyorsun!
Başkalarını bilmekle mi övünüyor musun? Ya bir de kendini de bilseydin...
Doğada merhamet yoktur, torpil ise hiç yoktur.
Bilmeyip de bildiğini zanneden insanlar birbirlerini kolayca bulurlar. Zamanla örgütlenirler ve diğer insanlar için büyük bir tehlike haline gelirler.
Yaşamak ciddi bir iştir, ama gene de siz fazla ciddiye almayın.
*Aslında ayrılığın götürdüğü hiçbir şey yoktur, sadece kalbe bıraktığı acı veren ağır bir yük vardır.