Yaşarken alırız, biriktiririz. Gün gelir biriktirdiklerimizi geri vermemiz gerekir. Toplum ve zaman bunları bizden iade etmemizi ister. Yani bize “paylaş” der. Uysal bir şekilde bu isteğe itaat etmezsek, zorla alır ki bu da bize acı verir.
Hep farklı olmaya çalışırız da farklılık yaratacak davranış ve eserler ortaya koymayı bir türlü beceremeyiz.
Şöhret her insanı iki kere değiştirir. Birincisi ona sahip olduğumuzda meydana gelen değişmedir; diğeri de onu kaybettiğimizde.
Tükendiğini hissetmek külleşmeye başlayan bir köz gibidir. Çoğunlukla ufacık bir nefes bu külleşen közü parlatır, yeniden canlanır ateş. İnsan da böyledir. Umulmadık bir anda tükenişi yeniden canlanmaya dönüşebilir.
Genlerimizdeki kodlar, hayatımızı biçimlendirir; bizi yönlendirir, kişiliğimizin ortaya çıkmasını sağlar. Ne yazık ki bu kodlara bizim içeriden, başkalarının da dışarıdan pek fazla müdahale etme şansı yok.
Kendini keşfetmeyi biliyor musun? İnsan kendini keşif yolculuğuna çıkmadan önce bilgili, donanımlı, kararlı ve yansız olmalıdır. Becerebilirse en büyük keşfi yapmakla övünebilir.
Yıllarca okumuş, diploma alıp mezun olmuş o kadar çok cahil insan var ki... Çünkü bunlar düşünmeyi, akıl yürütmeyi ve sorgulamayı bilmiyorlar.
Hayatın bize hep başarı, mutluluk, sevinç ve zenginlik vermesini isteriz, bekleriz. Hayat bize bazen bunları; bazen de yenilgi, acı, üzüntü ve fakirlik verir. Çünkü hayat sürprizlerle doludur. Beklentilerimizin dışında bir şey ile karşılaşırsak hayata isyan etmek yerine sabretmeyi denemeliyiz. Bunun sonunda isteklerimiz neden gerçekleşmesin?
Kıskanan, kıskanılandan en az bir adım geride demektir.
Hayatın en kârlı yatırm aracı sevgidir. Bire on, hatta yüz bile kazandırabilir.
Hainin en büyük zararı, kalbe ektiği güvensizlik tohumudur.
Bildiği için çok konuşan kişi tüm bildiklerini anlatmak için böyle yapar. Bilmediği için çok konuşan kişi ise bilgisizliğini saklamak için...