Mavi çatının üzerine konuyordu beyaz kelebekler.kozasından yeni çıkmış uçuyordu göklerde.bulunduğu o soğuk havaya inat,ölümsüzce dans ediyordu gök yüzünde.rüzgarın ona verdiği ahenge kapılmıştı.kanatlarını iyi kullanıyordu.hiçbir engel tanımadan hızla gidiyordu kimsenin ulaşamayacağı en ücra köşelere.dağlara tırmanmış,ovalara inmiş…yorulmak nedir bilmeden sürekli gezmişti.galiba gücünü biraz abartmıştı.artık kanatları onu taşımayacak kadar ağırlaşmıştı.o da bunun farkındaydı.daha fazla kalamazdı gökyüzünde.bıraktı kendini derin bir boşluğa doğru.dayanamadı bu kadar çabuk pes etmeye.son kez çırptı kanatlarını o boşluğun sessizliğinde.ama tutunamadı boşlukta.tamamen kaybetti gücünü.hızla inmeye başladı o ve ona arkadaşlık edenler.tatlı bir çocuğun burnuna kondu.merhaba dedi solgun bir gülümseyişle.çocuğun masum bakışları arasında yok oldu, küçük bir su damlacığı halinde.diğerleri takip etti onu.hızla çoğalmaya başladılar birbiri üzerine.işte kış gelmiş her yer beyaza bürünmüştü.hızla aşağı doğru düşüyordu yorgun beyaz kelebekler..