Şiddetli ve acımasız inen, soğuk gözyaşlarını izliyorum.Acı acı gülümseyen, suratıma çarpan acımasız rüzgarın sertliğini.
Penceremin perdesini aralarken, gözlerime caddelerin asfaltların , ay ışığıyla masum yansıyışları çarpıyor.
Hüzün çöküyor her yanıma.
Tepedeki dağların arasından, göz kırpan meskenlerin ışıltılarını fark ediyorum. Yalnız kalan o dağların eteklerini sarıp sarmalayan, sis kitlelerine takılıyor gözlerim. Semalardan inen, inci taneleri yapışıyor penceremin camına sonra. İçim üşüyor görünce bu sertliği. Hissedince doğanın caddelerin anlatamadıklarını, görmezden gelinen gerçeklerini ;
Ürkek kuşlar gibi çekiniyor yolların uzaklığı, kendini anlatamıyor. Onlar gecenin karanlığıyla, göğün gözyaşlarıyla bir olarak etraflıca bir olay anlatıyor aslında. Her biri birer şahıs olarak çıkıyor karşımıza. Feryatlarını duyuyorum, her yağmur yağışında...
Gece yarısı olduğunda, yakınarak parlayarak dile getiriyorlar kendilerini. Gökler yollara, yollar insanlara ağlıyor fakat yine kimseler göremiyor. Semaların neden gözyaşlarına boğulduğunu, rüzgarların neden her dışarı çıkışımda bedenime tokadını indirdiğini, bir türlü kaybolmayan dağın eteklerindeki beyaz örtüyü, tek kalmış mekanların hayalet misali bakan, ürkütücü loş ışıklarını kimseler görmüyor...
Ağlamak geçiyor yüreğimden. Yollara oturmak, sıkıntıları bakışları yakından incelemek istiyorum. Hem karanlıkta da değilim... Ayın muhteşem ışıltısı var, o beni aydınlatır. Bakışı gülüşü ısıtır içimi. evlerin çatısından yükselen beyazımsı gri tonlardaki duman renkleri de fena karıştırır ortalığı yalnız .
Şahrem şahrem dolar içlerim, pencerelerde akıtılan her bir saf göz yaşlarından dolayı...
Gitmek isterdim, yalnızlığımı da alıp sis perdelerinin aralarındaki kayıplara karışmayı. Cadde kenarlarından süzülen su sızıntılarının yönünü izleyerek bulmak, benliğimin kimliğini...
Şimşekler çakarken aniden gelen bir yıldırımın beni buralardan uzaklaştırmasını isterim.
Özlemle dolacak olsada yüreğim hiç dönmemeyi. Son dediğim bu kuvvetimin tüketilmemesini..