İnsanların son nefesleri sırasında o ana kadarki yaşamlarının bir film şeridi gibi gözlerinin önünden hızla gelip geçtiğini çok kişiden duymuştum. Daha çok da unutmayı yeğledikleri. Bilinç altına iteleyip ört bas ettikleri olayları ve hatta kendilerine bile itiraf etmekten çekindikleri bir çok şey, o kısacık süreçte yeniden canlanıyormuş belleklerinde bir bir.
Bu son derece gizemli hayatta, bilinen ve çözülenlerin aksine, bilinmeyenler bunların kaç katıdır kim bilir?
Bir an gözlerimizi kapatıp, kendimizi geçmişin akışına bıraktığımızı var sayalım. Ve hatırlayabildiğimiz andan o ana kadar olan yaşantımızı, alabildiğine dürüst, samimi ve cesur bir biçimde gözlerimizde canlandıralım.

Neler görüyoruz?
Pişmanlıklarımız?
Keşkelerimiz?
Hüzünlerimiz?
Acılarımız?
Ayıplarımız?
Haksızlıklarımız?
Kötülüklerimiz?
İncindiklerimiz?
İncittiklerimiz?
Mutluluklarımız?
Mutsuzluklarımız?
Unutamadıklarımız?
Vicdanımız ne kadar rahat?
Düşüncelerimiz ne kadar temiz?
Duygularımız ne kadar insancıl?
Ruhumuz ne kadar huzurlu?
Toprağın altına götürmek zorunda kaldığımız sırlarımız var mı?

ESENLİKLER.