Gökyüzünde görsellikten başka bir işlevi olmayan, etrafı kalabalık ama kendi içinde yalnız gök cisimciği.
Tüm hayalim buydu oysa ki, gökyüzü’nde yıldız olmak...

Kimseye bir zararım olmaksızın,tepeden tırnağa bakmaktı sana senden habersiz.

Gökyüzüne diktiğinde gözlerini,onlarca yıldızdan biri olmak...sadece bir tanesi.
Çünkü o zaman farkedemezdin sevdiğimi seni,duyamazdın haykırışlarımı,bilemezdin sana yazdığım binlerce şiiri.
Ben seni,senden habersiz çizerdim gökyüzüne,bir yıldız olarak yansıtırdım yalancı ışığımı.
Sadece sana,sadece sana yanardım.

Güneş doğduğunda beklerdim tüm gün geceyi.
Ahh! Ne kötüydü oysaki beklemek,
seni izlemek için her zamanki köşeme çekilip bakmak sana.

Kafanı yastığa koyuşunu görüyorum oysaki şimdi.
Yastığını kıskanıyorum senden,herzamanki gibi.
Ne olur bırak şu sarıp sarmaladığın yastığı.
Bu gün gökyüzüne bir kez olsun bakmadın.
Dağladın kalbimi,akıttın durgun sözlerimi.
Bir derdin var senin, keşke yanına gelebilseydim...

Kaydım kayacağım kadar ama uzanamadım sana.
Olmuyor ,yapamıyorum,halsiz bedenim.
Ben kendimden vazgeçtim,vazgeçemediğim...

Senin gökyüzü’nde yıldız olmak!
Kolay değildi halbuki.
Fakat sana bakmak için durmaksızın,gökyüzü’nde yıldız olmak isterdim.





Sağlıcakla kal gökyüzüm





SEVGİLERİMLE....