Bunlar, sana doğru yol alan son cümlelerim...
Bazen,  gülüp geçmek zorunda kalırsın. Gülüp geçersin ama o geçmez bilirsin... Üzerinde adın geçen belki’lerimin hepsini buruşturup çöpe attım
bugün. Evet şimdi,  tam olarak şuan... Olamayacağız. Her şey yerli yerindeyken... Son hakkımı hangi sözünde tükettim bilmiyorum. Olamayacağız. Her şey,  bizim için hazırken... Yazmam gerekiyordu çünkü ağlayamadım. Olamayacağız. Güleceğimiz onca gün varken... Cümlelerim şimdi,  benden başka herkesi anlatacak belki ama yine beni anlatamayacak. Bir kargaşanın içindeyken, binlerce kavganın yorgunluğunun ardından sana tutunmuşken, olamayacağız; tüm yollar bizi beklerken... Kendimle konuşma tedavilerimden biri bu. Sen dahil , kimsenin beni anlayacağını beklemiyorum. Bil ki sana doğan son ölü cümleler bunlar!  Olamayacağız. Beni, ölü bebekleri,  tek diriltecek senken...

Selim Akgün