Sonu görünmeyen uzun bir yol boyu yalnızız artık. En az matematiksel ögeler gibiyiz. Düşünsene iki bilinmeyenli denklem kadar bilinmiyoruz, İç.açılarımız hiç uyuşmadı mesela. Bazen ben en çok yalnız, bazen sen benden en çok yalnız. Sanırım sanmadığımız kadar çok beraber olduk. İyi de oldu. Ama bir sonu da vardı. Son, tek hece ve kolayca tabir edilen bir kelime. Telaffuzu kolay, yaşaması en az telaffuzu kadar zor.
Selam vermeyide keselim olurmu ? Zor olacak, çok kanamalı gecelere şarap kırmızısı hoşgeldinler düzenleyip buyur edeceğiz.
Anlattırma işte.
Anlattıkça büyüyor göğüs kafesim. Kafese kapatılmışcasına sıkışıyor. Daha da büyüyor kelimeler. Ben uykucu ve pısırık cücesi oluveriyorum bu masalın.
Bırakalım kelimelere meydan okumayı. Sadece masallar mutlu sonla biter zaten. İlk kötü örneği olmak pahasına kapatalım bu masalı.
Bitsin rüya !
Uyanalım, hep bi rüya ol sen benim için. Uyandığımda hatırlamayayım hiçbirşeyi.
Ama aksatma rüyaları her ne kadar unutsamda. Kabuslara kapalı ketum adamı oynamaktan da vazgeciyorum, bir sigara yakacak olsam ikinciyi senin için yakmaktan, bir şarkıyı sana ithaf etmekten, her kadında senden birşeyler aramaktan, kelimeleri seninle anlamlandırmaktan,
Ve
Bugün senden vazgeçiyorum..
Söz veriyorum.


Adil Karaoğlu