Ne çalışmak var şimdi ki çocuklarda nede buna yönelik bir düşünce.
Şimdiki gençliğin bir üst nesli tarlalarda büyüdü, çalışma azmini çocukluktan beyinlerine işlediler. Okul alış verişi diye bir şeyleri vardı. Ve bu hazırlıkların bazılarını almak için kendileri çalışırdı.
İki düğmeli saat için bile sınıfını geçmeleri beklenirdi. Uçurtmayı kendileri yaparlardı, derme çatma malzemelerle.
Ayakkabı bir tane alınır ve çocuklar ayakkabılarını boyarlardı. Şimdi kim bilir kaç çeşit ayakkabıları var gençliğin.
Giydikleri biraz eskisin direk çöpe, kendinden küçük akraba çocuklarının giymesi diye bir olgu kalmadı.
Atarilerle büyüdüler, ders yapmak adına bilgisayarları oldu borç harç alınan.
Siyah beyaz televizyonla büyüyen bizler, kendimiz görmedik çocuklarımız görsün diye daha emeklemeyi bilmeden çocuklarımıza bisiklet aldık.
Ev telefonunu yıllar sonra gören bizler, ilkokul çağlarında dokunmatik telefonları ellerine tutuşturduk.
Kilometrelerce yürüyüp okula giden bizler, servis ve kendi araçlarımızla çocukları bırakmamaya başladık.
Kullandıkları çantayı bir sonraki seneye nedense kullanmadı şimdiki gençlik.
Kendimiz bir kıyafetle okulu bitirdik, çocuklarımıza her yıl yedekleriyle beraber okul kıyafetleri aldık.
Kendimiz sınava hazırlanmak için test kitabı bulamazken, onlara yıllarca dershanelere paralar döktük.
Bir odanın içinde bir sürü çocuk büyüyen bizler, gençlere ayrı, ayrı odalar hazırladık.
Yılda bir gün panayır ya da lunaparka giden bizler, hafta da bir lunaparklarda çocuklarımızı döndürdük.
Bir çeşitle kahvaltı yapan bizler, gençlerimize rengârenk kahvaltılar hazırladık.
Ömrümüzde dışarıda yemek nedir bilmezken, gençlerimizi kafelerde yemeklere gönderdik.
Verdikçe verdik, aldıkça aldık, ne istediyse biz görmedik ya onlara aldık.
Pespembe bir dünyanın içine saldık.
Ne oldu gençlerimiz?
Köy okullarından bile en güzel üniversitelere öğrenci giderken, verilen bunca şeye karşılık paralı üniversitelere gittiler.
Üniversiteyi bitirdiler memur olmak için sınava gireceklerinde yine dersane sıralarına döndüler.
Onca özen gösterdiğimiz gençleri tek cümleyle tanımlıyorum.
Hayalleri PARİS, hayatları TISS.
Çetin KORKMAZ