Bazen gerçekten yakınım dediğiniz kişiye ulaşmanız müsaadeli iken ulaşmak hata sayılıyor. Muhtaç iken yazıyorsunuz ve birdenbire red ediliyorsunuz. Bu hal elzem bir acıyı beraberinde getirebilir. İnsan aslında insana muhtaçtır. O sebeple ulaşmaya çalışmak gayet doğal bir girişim olsa gerek. Tabi ulaşmakta her zaman başarılı olmayabiliriz. Diyelim ki ulaşmak mümkün olmadı. Peki ulaşmak mümkün değilse yalnızlığı mı seçmeliyiz?

Sonuçta yalnızlık insan için değildir. O ne kadar kendini yalnızlığın çukuruna attığına inansa da aldatır benliğini ve habersizdir. İnsan varlığının hissetmediği o sözde yalnızım dediği anda esasında düşündüğü bir mevzu olmuyor mu?
Hatta düşündüklerimiz acaba cansız ölüler midir? Ya da dilsiz cisimler midir? Misal olarak, yeni aldığınız mobilya takımını mı düşünüyoruz? Mutlaka soyut olan cisimleri düşünmek için insanoğlu sözde yalnızlığı seçmez. Soyut âlemi insanı kederlendirip yalnız kalıp saatlerce kafa yorması için bir gerçek değildir. Düşünmeye de soyutluk diyemeyiz. Düşünmek canlı faaliyet olup varlığı ayakta tutmak için bir bumerangdır.

Düşüncelerimizde yine muhatap olduğumuz insanlar var dolayısı ile yine yalnız değiliz. İnsan sözde yalnızlığında diri insanlardan kaçarken yine insansız yerde canını acıtan, sevindiren insanın ta kendisini hayalinde var eder ve düşüncesinde diri kalmasını sağlar. Hal böyle iken insanlar “YALNIZ KALMAK İSTİYORUM!” sözlerine mana vermek abes bir durumdur. Hem muhtaç hem de kör. Hem inat hem de mağrur. Tam muhtaç olduğu anda kırmızı kart çıkıyor. Bu kırmızı kart rettir ve yakınınızdan gelebilir.

Demek ki dengeler bozuldu. Dengeler bozulunca nefsiniz devreye girebilir. Öyle bir anda sizce seçim ne olmalı? Sözde yalnızlığı mı ya da nefsi kör etmeyi mi seçmek gerekir? Nefsi kör etmenin yolu yüce yaratana iltica etmektir. Buna insanın müsaade etmesi evvelden nefs ile mücadele etmiş olması gerekiyor. Kendini, nefsini, benliğini bilen bir insan yalnızlığın sadece Allah’a ait olduğunu ona göre makul davranmanın daha uygun olduğunu bilmesidir.

Konçuy (Alaz Serdengeçti) - 08.01.2015

Not: a) Bu deneme yazısı ilk kez 26 Aralık 2014’de şahsi seyir defterimde yayınlanmıştır.