Bilenin acısıyla cahilin acısı aynı olmaz; ama aynı şey sevinç ve mutluluk için de geçerlidir.

Adam oyunu dışarıdan izliyor fakat “Şöyle oynanmalı, böyle oynanmalı!” diye de ahkâm kesmekten geri kalmıyor. “Öyleyse, gel sen oyna!” dediğinde ise o adamın yerinde yeller esiyor.

Sabit fikirli insanların, galiba “Her şey değişir.” Evrensel yasasından haberleri yok!

Bazen söz tükenir. Ne yapmalı, nokta mı koymalı? Hayır! İki nokta üst üste koyup eylemle devam etmeli. İnanmazsanız tarihteki devrimlere bakınız!

Her devrimden sonra, bir başka devrimin hazırlık dönemi başlar.

Egonu yendiysen başka bir zafer kazanmasan bile kahraman sayılırsın.

Kapıyı hızlı çarparak gittiyse, bil ki geri dönmeyi düşünmüyor demektir. Hiç olmazsa şimdilik…

Geçmişi unuttuysan, o kendini sana hemen bir hata yaptırarak hatırlatır.

Sömürücü; hak, adalet, eşitlik, özgürlük, demokrasi gibi kavramları diline pelesenk etmiştir.

Eline güç geçireni uzaktan iyi izleyin. Bakalım ne yapacak ve eskiye göre ne kadar değişecek?

”Özgürüz!” diye bağırdığımıza bakmayın; teknoloji hepimizi esir aldı, köleleştirdi. Baksanıza, hepimiz teknoloji ürünleri için ömrümüzü tüketir olduk.

Bir toplumda iyi ve merhametli insanlar aynı zaman cesur da olamazlarsa; kötü ve acımasız insanların sayısı hızla artar.

Fark edilmiyor musun? Demek ki farklı bir şey yapmıyorsun.

Yazar, eserinde yarattığı kahramanını kolay kolay öldürmez. Çünkü yazarken onunla gülmüş, onunla ağlamıştır; öldürürse onunla ölemeyeceği için ihanet ettiğini zanneder.

*Kendinizi iyi hissetmediğiniz zaman da gülümserseniz, biraz sonra kendinizi iyi hissetmeye başlarsınız.

(Yakında kitap olarak bastırmayı düşündüğüm Oruç Baba’dan Aforizmalar-2 ön çalışmasından alınmıştır.)