11-12 Yaşlarındaydım , çarşıda dolaşırken bir adam durdu ve saat kaç diye sordu. Bende hiçbir zaman ne saatle nede zamanla ilgilenmezdim. Adama cevap olarak “Ben zamanın kölesi değil efendisiyim. Benim için zaman istediğim an dilimidir.” dedim.

Adam şaşkın şaşkın bakıp bana” Ben DSP üyesi biriyim. İstersen bizim parti binasına gel orda sana çay ısmarlıyım ve bu konuyu orda tartışalım.” dedi. Bende nezaketen belki bir gün gelirim dedim. Ama hiç gidemedim. Bilmiyorum belki onlar gibi olmaktan korktum yani birer köle.

Her neyse şimdi ise saatim, telefonum ve bilgisayarım var. Yani kolumda bir kelepçe, cebimde her zaman patlamasını önlemek için her zaman baktığım bir bomba. Saate bakıyorum derse geç kaldım mı, saate bakıyorum sınava geç kaldım mı, saate bakıyorum işe geç kaldım mı? Şimdi artık bende esiri oldum zamanın. Ee ne kaldı şimdi benden geriye?