Evet, dünya işleri bitmiyor.
Ta ki dünyanın bizimle olan işi bitinceye kadar.
Dün çalışıp çabalayanlar işlerini bitiremediler, bu gün, kendilerini bitirdiklerinin farkında olmadan mücadele verenlerde bitiremeyecekler.

Yarın bitireceğim umudu ile sarılmak için sabırsızlıkla sırada bekleyenlerde!

Dünyaya gelen herkes, kendisini bekleyen bir ömür dolusu iş bulacak.
Neye uğradığını anlamadan, o işlere sarılacak ve saldıracak.

İşlerde onu çepeçevre sarıp sarmalayarak,
kendisi ile olan bağlarını kesecek. Her an ve zamanını doldurup elinden alacaklar.

Hiç bir şeyi görmesine, hiç bir şeyin farkına varmasına fırsat vermeyecek bir yoğunlukta kuşatacak, işin biri bitmeden, arkasından çok daha önemli gibi görünen bir kaç tanesinin sırada onu beklediğini görecek.

Ta ki, hiç ummadığı bir anda,
kabrin çukurunda hayatın gaflet uykusundan uyanıp kendisine gelinceye dek.

İnsanın, iş ve sorumluluklarını başkalarına havale eden bir asalak haline getirmeden, tembelliğe ve tenperverliğe kapı açmadan;

SADECE DÜNYA EKSENLİ bitmeyecek işler için,
kendisini ve vadedilen ebedi hayatını bitirip tüketmesinin bir anlamı varmı?

Necdet EREM