Dünyada sefalete mahkûm edilmiş milyarlarca insan varken, kimse bana insanlıktan, uygarlıktan bahsetmesin!

Aşk esarettir; kişi kendi eliyle takar prangalarını.

Öyle bir söz söyle ki, bir insanı ya düşündürsün ya da güldürsün.

Eline her terazi alanı doğrudan, haktan yana zannetme!

Yalancı “Ben yalancıyım!” der mi? Demez. İşte dürüst de “Ben dürüstüm.” Demez.

Akıllı görünmeye çalışan bir aptaldan daha komik bir şey var mı bu dünyada?

Sevinç paylaşıldıkça çoğalırmış. İyi de, kiminle paylaşacağım? İnsanların bazıları sevincimi paylaşmak istemiyor, bazıları da paylaşıyormuş gibi yapıyor.

İyiliğe: gücün yetiyorsa yap, sözün geçiyorsa yaptır, elin uzanıyorsa al, gözün görüyorsa bak…

Zulmü zalimler yapar, alçaklar alkışlar, gafiller bakar.

Mahkemeye kadı yaptığın tilkiden tavuklara karşı adil davranmasını bekleyemezsin.

Gülüşün sana sağlık, dostuna rahatlık, düşmanına hasetlik veriyorsa; lütfen gülmeye devam et.

Evet hayat bir tiyatrodur; ama bu tiyatroya her gelen aynı oyunu seyretmez. Kiminin seyrettiği komedidir, kiminin trajedidir, kiminin ise dramdır. Bir de opera, operet gibi müzikli oyunları seyredenler vardır; ama bunların sayısı çok azdır.

Giden ya döner ya da dönmez. Sen kalana bak.

Hayatı olduğu gibi kabullenmelisin, çünkü olmasını istediğin gibi bir hayata hiç ulaşamayabilirsin.

”Dünya beni anlamıyor!” diye yakınacağına, sen dünyayı anlamaya çalış. O zaman dünyanın seni neden anlamadığını da fark edersin ve anlaşılır olmanın yolunu da öğrenirsin.

Adam düşünmekten korkuyor, iyilik yapacak diye ödü kopuyor, çaldıklarını mezara götüremeyeceğini bildiği için üzülüyor, aklınca ölümden kaçıyor ya da öteki dünyasını garantiye alıyor ve asla rahat değil; hep huzursuz, hep huzursuz…

(Yakında kitap olarak bastırmayı düşündüğüm Oruç Baba’dan Aforizmalar-2 ön çalışmasından alınmıştır.)