Evrensel zekânın sınırlarını, sahip olduğum bu zekâ ile kavrayamam. Sadece evrensel bir zekânın var olduğunu bilirim.

İnsanlık için en büyük tehlike, kötülük yapmak için eğitilmiş akıllardır.

İhtiyaçlarını sıfırlayamazsın, belki sınırlandırabilirsin.

Çiçeği koparma, elinle onu sev; onun da sana dokunduğunu hissedeceksin. Çiçekle güzel güzel konuş, onun da sana sevgi dolu sözler söylediğini duyacaksın.

Felsefe yapmak için sık sık yalnızlık sığınağına saklanılır.

Başkalarının oyuncağı hatta esiri olmak istiyorsan onlara sırlarını ver. İnan ki seninle oynamaktan ve sana işkence yapmaktan büyük bir haz duyacaklardır.

Hayat sana acı vermez; sensin hayatı acıtan. Hayat sana engel koymaz; sen kendin bir engelsin.

Sevilmek için ne yaptığını sorgulamadan, “Beni sevecek birini arıyorum.” Diyemezsin.

Kalbini kimseye verme; sonra seni “kalpsiz” olmakla itham ederler.

Yanlış insanın ne olduğunu, kim olduğunu, nasıl olduğunu bana anlatabilir misiniz? Hangi zamana, hangi yere ve kime göre yanlış?

Kazanırken kaybettiklerin de oluyor; belki farkında değilsin ama kaybederken de kazandıkların oluyor!

Dostunun düşmanlığından kork! Çünkü onun vuruşları hep en zayıf yerinden, hatta bel altından olacaktır.

”Dinle beni!” dedim kendime. Cevap verdi: Doğduğun günden beri ne yaptığımı sanıyorsun?

Birinin beni değiştirmeye çalıştığını fark edince çıldırıyorum; bu aptalın yanımda işi ne diye!

Kuşların bedduası, ağaç katillerini cehenneme sokmaya yeter de artar bile…

Sen bildiğin doğruları söyle; anlayan anlar, anlamayan da aval aval bakar.

(Yakında kitap olarak bastırmayı düşündüğüm Oruç Baba’dan Aforizmalar-2 ön çalışmasından alınmıştır.)