Geç kaldıklarım arkamda, ben onların derdine düşüyorum; bugünde geç kaldım "yakalarım" dediğim her şeye. Yine habersiz geçmiş yaşam penceremden, çocukluğum keşkelerimin arasında. Gençliğim hangi zaman diliminde olduğunu hatırlayamıyor.
Şimdilerde ağlasam mı? gülsem mi? İki delilik arasında gidip geliyorum.
Zaman geçiyor farkında olmadan. Saniyeler dakikalar geçiyor, saatler geçiyor; çoğu zaman akşam olsa da ofisten çıkış saatimiz gelsin diye bekliyoruz, ama farketmiyoruz ki gün bitiyor, zaman geçiyor, hayat bitiyor.
Yaşım bilmem kaçıncı seneden gün almış; üflenmiş doğum günü mumlarının bir sonucu kendiliğinden ortaya çıkıyor hayatın her dönemecinde. Hayattaki düşüşler, zor alınan her virajlar zamanı daha bir hızlandırıyor. Zaman geçiyor işte öyle ya da böyle. Ne pişmanlıklar geri gelebiliyor ne de mutlulukların. Her şey sadece yaşanan anda kalıyor ve her şey zamanında yaşandığında bir başka güzel oluyor.