Ben esmer,küçük bir kızım.Yaşlı amca ve teyzelerin tabiriyle kara kız...Güneşi görmeye gelsin tenim,önce kızarır sonra kararırım...dayanamaz tenim hafif güneşe bile,dudaklarım şişer,görseniz dersiniz silikon güzeli:)

Güneş bana neler eder neler.dedim ya dudaklarım şişer,sadece dudaklarım mı,burnum,gözlerim,ellerim...Bir de kırmızı olurum,alın size küçük esmer bir baloncuk...:)

Aslında beyazlığımdandır hep bunlar.saçımın karalığına inat,beyaz kalmaya çalışır tenim.Ruhumdaki savaş gibidir;tenim ve rengim...

Doğduğumda bembeyazmışım.Hatta babamla yanyana geldiğimizde tam bir karmaşa çıkarmış ortaya.Siz uyumlu der misiniz,siyahla beyaza?Biz öyleymişiz babamla.O siyah ben beyaz.Dersiniz,hani saçların siyahtı.Tenim ozaman kızgındı galiba siyaha,saçım bile çıkmamış,tam bir beyazmışım ...

Ama hiçbir şey beyaz kalmıyor ki bu hayatta.Toz bulutları mutlaka giriyor hayatımıza.Yağdırıyor tanelerini üzerimize.ben olumsuzlukları siyah olarak görmüyorum.Siyah benim saçım,siyah benim kaşım,siyah benim zaman zaman değişen tenim ve ruhum...

Ben hiç umutsuzluğa siyah demedim.siyahın suçu var mıdır siyah olmuş diye.Üstelik babam da siyah.ve ben en çok onu sevdim bu hayatta.Dedim zıtlıklar olmasa,babam siyah,ben beyaz,sever miydim onu böyle zıtlıkların çekimiyle...

Aslında okadar da beyaz değilim.sakın süt beyaz hayal etmeyin beni:)sözün özü yazın kara kızım,kışın ak kız....:)
belisss:)