Hasretinden de beteri beğenmediğin huylarımın demeti. Ellerimde kaldı bu zamana kadar alışkanlık olarak taşıdığım huylar. Gözyaşlarımın akıntısında kayboldu beni ben yapan bütün duygular. Ama onlar yoksa bende yokum ki. Beni ben yapan bu huylar.

Vazgeç değiştirme karşındakini.

Kargaya makyaj yapsan da elbet bir şekilde ortaya koyar kişiliğini. Aradığın bülbülse eğer gezmeli gül bahçelerini.

Mutluluksa eğer aradığın…

Kabul etmeli karşındakini olduğu gibi. Kırmadıkça seni aşırı, ufak tefek hatalarına göz yummalı. Kabul et. Hiç kimse dört dörtlük değildir. Kadı’nın kızı da olsan vardır elbet beğenilmeyen bir yanın.

Kavgaysa maksadın.

Karşındakini alt etmekse niyetin. Can alıcı noktasından vurmalısın ki bir daha ayağa kalkıp, belini doğrultup yüzüne bakmasın.

Geri döneceğin kapıyı çarpma.

Çıkıyorsan kapıdan, kafanda her şeyi bitirmiş de olsan, sabret. Çünkü zamanın sana neler getireceğini bilemezsin. Çarptığın kapıyı tekrardan çalmak zorunda kalabilirsin.

Seni olduğu gibi kabul ediyorsa…
Senin hatalarını yüzüne vurmuyorsa O, karşındaki insanın olgunluğundandır. Sanma ki karşındaki “kek”. İstediğin gibi “kekleyebilirsin.” Seni olduğun gibi kabul ediyor, hatalarını yüzüne vurmuyorsa seni kaybetmemek içindir. Kendinle barışık olan insan, sevdiğinin hatalarına göz yumar.

Kaybetmek istiyorsan eğer.

Bu noktada zaten sevmekten vazgeçtin demektir. Bütün kusurlarını saymalısın. Hatta bağırmalısın. Seni sevdiğine, sana aşık olduğuna pişman etmelisin.
Tabiri yerindeyse anasından emdiğin sütü burnumdan getirmelisin.

Vuslatın ölümüne gülüm kaç acı gerek?
Sevmediğini belli etmek için

M.Ö./2008
kahramanmaraş