Sakin ve küçük adımlarla, Sakarya sokaklarında yürüyoruz. Meşhur Çark caddesinde bir gezinti yapıp, sonrasında her yıl düzenlendiğini duyduğumuz ramazan şenliklerinin yapıldığı yere de gitmekti amacımız.

Ben ve ailem yeni taşınmıştık bu şehre. Yeni başlangıçlar zor olsa da umutla bakıyorum hayata. Yol boyunca şaşkın gözlerle izliyorum etrafımı, her yanımız bembeyaz kelebeklerle kaplı. Hayatım boyunca rastlamadığım, bir doğa harikasına şahit oluyorum. Birden yürümeyi bırakıp, başımı gökyüzüne doğru kaldırıp, “Aşkın” vücut bulduğu kelebekleri izliyorum. Kanat çırpışları hayranlık uyandırıyor bende.

O an zaman durmuş olmalı, inanılmaz bir şekilde ayaklarımın yerden kesildiğini, bir hafiflik içerisinde yer çekimine inat, havada süzüldüğümü hissediyorum. Kollarımın yerini bir çift küçük kanat alıyor, hızla çırpıp ışığa doğru uçmaya çalışıyorum.

Eşim ve kızım kaldırımın üstünde bana doğru bakıyorlar, beni tutmak için hiçbir çaba göstermiyorlardı. Açıklanamaz bir güç beni alıp götürüyordu. Korkuyla karışık tatlı bir heyecan vardı içimde. Beraber uçtuğum kelebekler, kendi aralarında konuşuyorlardı. Onları anlayabiliyordum, Allah’a kavuşmak için sabırsızlanıyorlardı, mutlak ölüm onların düğünü olacaktı. Büyülenmiş gibiydim, adeta dans ediyordum.

Yanımda bulunan kelebeklerden biri yüzüme gülümseyerek bakıyordu ve bir anda kanatlarını çırpmayı bırakıverdi, şaşkınlıkla izliyordum. Kendi ekseninde dönerek yeryüzüne düşüyordu. Sonrasında diğerleri de birer, birer uçmayı bıraktılar. İri kar tanelerini andıran bembeyaz kelebekler yağıyordu Sakarya caddelerine.

Yıldızlar daha da yakınlaşmıştı, gökyüzü özgürlüğü hatırlatıyordu bana. Ani bir kararla, kanatlarımı çırpmayı bıraktım, gözlerimi sıkıca kapatıp, bir tüy gibi süzülerek düşmeye başladım. Yeryüzüne doğru inerken şimdiye kadar hiç hissetmediğim kadar huzur vardı içimde.

Birden sarsılmaya başladım, aman tanrım neler oluyor derken kolumu tutmuş olan kızım hadi anne daha ne kadar oyalanacaksın burada, gidelim diye çekiyordu beni. Ne olduğunu idrak etmeye çalışırken, sımsıkı kapattığım gözlerimden akan yaşları elimin tersiyle sildim. Hatta kendime engel olamayıp, Mevleviler gibi kendi eksenimde dönüp, ey Aşk, ey Aşk diyerek sessizce fısıldıyordum.

O an anladım ki, bu şehir Âşıklar’ın şehriydi iyi ki buradayız diye düşünüp, insan kalabalığının içinde, yüzümde tatlı bir tebessümle neşe içerisinde yolumuza devam ettik.

Her yıl Ağustos ve Eylül ayları arası bu olağan üstü olaya şahit olabilirsiniz.

H.Çiğdem Deniz...Çitlembik.