Merhaba sevgilim,
Diyerek başlayacağım ama ne yazık ki biz ayrıldık. Darılma bana ama seni kalbimden söküp atamadım. Bu yüzden sana bu mektubumda sevgilim diyeceğim lütfen kızma bana… Seninle zaman geçirirken öylesine mutlu ve mesud oluyordum ki adete mutluluk şerbetinden kadeh kadeh içiyordum. Varlığınla beni zaten mutlu ediyordun. Ama; ayrıldıktan sonra ne tadım ne tuzum kaldı. Sensiz hayat, bana zindan oldu ha bu arada yemekten de kesildim. Ne vardı da bana bu aşk şerbetini tattırdın? Geceleri uyuyamayayım diye mi tadım tuzum olmasın diye mi?... Seni öylesine çok sevmiştim ki hem cinsini bile senden kıskanır hale gelmiştim galiba duygularım sana taparcasınaydı. Ama; nafile şu anki duygularım, çünkü; biz ayrıldık…
Hatırlıyor musun? Seninle baş başa parkta otururken bana çok ‘’kaba, ve romantik değilsin.’’ demiştin. Bende kaba kelimesine karşılık sana hemen yakınımızdaki caminin bahçesinden bir gül koparıp vermiştim… Ve sen bana ayrılana kadar ‘’ kaba ve yapmacık romantik demeye devam etmiştin.’’ İşte şimdi bu satırlarımı yazarken sana sesleniyorum: anladın mı? Fransız romanlarından çıkma romantik bir budala olduğumu. Yani beni bir romantik erkek yaptığın için, Beni o kadar romantik ve duygulu bir erkek yaptın ki, sana böylesine samimi bir mektup yazdım. Her şey için teşekkürler. Beni yarı yolda bıraktığın için, beni romantik bir budala yaptığın için, beni kendine kördüğüm atarak bağladığın için, beni tadsız tuzsuz yaptığın için, yemekten de kestiğin için kısacası hayattan soğuttuğun için…
Sana bu saatten sonra kal da demiyorum, git de demiyorum. Sadece bu satırları tekrar tekrar okumanı istiyorum…