Yine kendime yenik düşmüşüm gibi bir hisle deliye döndüm
Bir evin içinde, pencereden dışarıyı izliyorum.
Kimseyi beklediğim falan yok, yalnız kuşlar dışında
Ne çok yara var, hangisini kapatmalı diye düşünmüyor da değilim.
Bir yerden sonra duruyor, duruluyor insan.
Adlandıramadığım, adını koyamadığım şeylerle dolu etraf,
bakıyorum şöyle bir; öyle boş, öyle anlamsız.
Durgun bir su düşündüm, o nasılsa bende öyleymişim meğersem.
Hayallerim.. Bir bankta, bir deniz kenarında oturmuş,
Bir çok özlemi dile getirecek kadar güçlü ve azimliydik.
Yordular, yorgun düştük, hepimiz
Duygularım yalnızca hüzün yüklü, özlemin kardeşi hüzün
Hüzün ne tuhaf bir duygu, ne garip
Gökyüzüne karşı oturmuştuk sahi, bir süre susmuştuk
Göğe dikkatle bakmıştık, kuşlar geçiyordu üzerimizden,
Sevgi miydi?
hüzün müydü?
bizi bir arada tutan..