Bu aralar canım sıkılıyor. Evet, genelde de canım sıkılır. Ama baharda daha çok sıkılır. Ilık bahar rüzgârı
akasyaların çiçeklerini sokak aralarında savurduğu zaman özellikle. Akşamları baykuşlar öttüğü zaman
da canım sıkılır. Evet, biliyorum her zaman canım sıkılır ama bu gibi zamanlarda daha çok sıkılır.
Canım sıkıldığında klasik müzik dinlerim bazen. Bazen dilerim klasik müzik. Bazen de kendimi dinlerim.
Yüklemleri telef ettiğimin de farkındayım. Biliyorum seni de telef ediyorum bu ara. Aslında herkesi telef
ediyorum. Bu bir alışkanlık bende. Şimdilik bu kadar yeterli belki de… Artık yazdığım da yok. Onun için
uzun uzun saçmalamak da istemiyorum.
Kısa kısa saçmalamak daha mantıklı. Maksat bir şeylerden kurtulmuş olmak. Bir bahar daha geçiyor,
evet. Evet, tıpkı duygusal genç kızlar gibi duygularımı edebi metinmiş gibi yazdım… Yok onları
eleştirdiğim yok. Öyle bir hakkım da yok. Araç olarak kullanıyorum yazı türünü bu aralar. Başka da bir
şeye yaramıyor böyle şeyler. Değil mi?.. Başka bir işe yaraması da gerekmiyor…