Ah nice kez küseceksin daha aynadaki kendine. Her seferinde , bir derin nefesle bakıp ruhunun içine , barışacaksın elbet yeniden ve yeniden aynadaki ötekinle…
Günaydın Pazartesi . Sen ki haftanın başı , bizim yolculuklara cam kenarı biletimizin kesildiği , çayın , günün güneşin daha bir taze olduğu günsün. Sen ki , umuda dair , başlangıçların en korkusuz olanısın. Sen ki , elinde tuttuğun bayrağı hiç yere indirmeyensin. Kalbin böyle her daim cesur mu ki ?

Sen de biliyorsun .

Zamanın elinde bir makas . Kesiyor umarsızca en beklemediğimiz kat izlerinden. Kestiğin yok olup gider mi devrin makası ? Acısı kabuk bağlar mı ? Kaç dikiş izin varsa , o kadar hatırlarsın işte. Hatırlayarak yaşamak boynumuzun borcu değil mi ?
Ve biz ,sen o ,diğerleri , o sahnenin başkahramanı…
Rolün ezberinden çıkar mı ?

Ne vakitler sığmış an denilenin içine . Ne acılar varmış , umuda evrilmiş her seferinde.


Yalın ayak yürüyor kadın . Elinde kelimeler , elinde anlamlar , elinde hisler Savuruyor her bir adımda toprağa. Savuruyor hangi canın ruhuna değdiğini iyi bildiği gözyaşlarını ,onların yanına. Kim bilir ,ekiyor beklide her bir kelimeyi yeni günün umuduyla

Günaydın Pazartesi. Çiçeklerini açtır herkesin gönlünde. Baharı müjdele ,hatırlat o sızılı yüreğe de.


Ey toprağıma ruhundan üfleyen , canım tenime emanetken , ruhum sana doğru her nefeste. Her nefeste yeniden ve yeniden…

Günaydın Pazartesi. Günün güneşin bol olsun. Valizini hazırlayıp yola koyulanlara hatırlat ki yanlarına en sevdikleri şarkıları alsınlar. Hatırlat ki o şarkıların içinde her daim umuda dair masallar olsun.

Zamanın şahidi melekler iş başında yine . Yazıyor da yazıyorlar.
Masum bir gülümseme dokundurup kimilerinin yanağına , içini sevgiyle dolduruyorlar.

Ah cana şifa olan , sen ki kimin gönlü sızılıysa orada zuhur eden…

Ey toprağıma ruhundan üfleyen , sensin cana güç veren...