- 693 Okunma
- 5 Yorum
- 0 Beğeni
DÜZENEK
![Günün Yazısı](/yeni/img/ribbon.png)
Okuduğunuz yazı Günün Yazısı olarak seçilmiştir.
![DÜZENEK](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/resimli_yazi/buyuk/126066.jpg)
Esas itibariyle varılması gereken nokta şu ki: Hayatı fazla ciddiye almak oldukça yıpratıcı. İnsanları olduğu gibi kabullenmek ise toplumla barışık olmanın tek yolu. Diğer yandan kendinize olan saygınızı kaybetmek de an meselesi.
Yalnız kalmamak adına kabullenmek. Siz kabullenilmezken.
Ve kabullenilmeyi beklemek: Alın işte, afakî bir bekleyiş.
Bazı seçimlerimize oldukça muktediriz ama elimizde olmayan nedenlerden dolayı mecbur bırakıldığımız o kadar çok durum var ki. Ve bu akıl karışıklığının tek dermanı: Kaderci bir anlayış ve maneviyat.
Bazı şeyleri ne kadar zorlarsak zorlayalım, her şey olacağına varıyor. Aklın bile almayacağı, tahmin etme imkânının bulunmadığı sayısız örnek. Ki ancak başa gelince vakıf oluyoruz çoğu şeye ve işin ciddi boyutuna.
Sunulanlar ve kabul edilmeyi bekleyen acı gerçekler. Evet, gerçek dediğimiz her ne ise: Biz her ne kadar iyi yönlerini görmeye çalışsak da, gerçek tüm çıplaklığı ile önümüzde avaz avaz bağırmakta.
Yaşayan bilir. Ve ipler her zaman da elimizde olmayabilir. Bir de bakmışız ki; başrolden figüranlığa geçmişiz senaryoda. Eh, ne de olsa senarist her şeye muktedir.
İpleri gevşetmeli belki de ya da bırakmalı dizginleri. Zamana ve hayat denen şelaleye teslim olup, akan gidişata uyum göstermeli. Zor ama imkânsız da değil diğer yandan.
Bilmediğimiz ve bilme ihtimalimizin bile bulunmadığı yaşanmışlıklar ve bir o kadar da yaşanmaya müsait durumlar.
Zaten bir noktadan sonra kontrolden ve görüş alanımızdan da çıkmakta çoğu şey ve olay.
Ya mutluluk dediğimiz o bulunması zor duyguya ne demeli…
Belki anlık bir olgu, yoksa bir ömür boyu sürüp gitmesi de muhtemel…
Ya oldukça mutlu görünenlere ne demeli. Mümkün mü her anını mutlu geçirmek. Ya da bürünülen bir rol mü şen kahkahaların eşliğinde. Bu denli kirlenmiş bir dünyada yaşarken ve haksızlıklar diz boyu iken, sayısız insan açlığa, ölüme ve zulme terk edilmişken, mümkün mü mutlu olmak ya da dilekler gerçekleşmezken olası mı?
Yoksa hafife mi almalı hayatı her şey yolundaymışçasına ve anlık duygularla, ego tatminleri ve bedensel zevklerle mi oyalanmalı…
Vur patlasın, çal oynasın… Bu mu olmalı zihniyet, gerçekleri göz ardı edip…
O kadar çok insan var ki mutsuzluğu dibine kadar yaşayan. Sadece etrafa göz atmak yeterli. Çoktan inanmayı bıraktım herkesin mutlu olduğuna dair.
Teselliyi farklı şeylerde arayanlardan tutun da etraftakilerin mutsuzluğunu kendilerine kaynak alanlar, üstünlük taslama gayretiyle mazlumu ezenler ve dedikoduyu ya da diğer deyişle gıybeti marifet sayanlar.
Dayanıklı olmak ise ilk kural. Biraz da algıda seçicilik. Çok fazla itibar etmemek herkese ve her söze. Tabii ki hassasiyeti de arka plana atmak şartıyla.
Ve diğer bir gerçek de; mutluluk ile hüznün zıt kardeşler olmadığı gerçeği. Mutluluğu duyumsarken hüznü de yaşayabilmek mümkün buna paralel olarak. Zira bizi biz yapan tek bir duygu değil tam tersi sayısız duygunun ahenkli dansı…
Sahip olduklarımız ve bizden çalınanlar. Ne zordur buna dayanmak. Ama güçlü olmak da oldukça olası. Zira her yaşanan badire bir kat daha güçlendirmekte bizleri.
Sıkıntılar ve beraberinde sabrı öğrenen bizler. Acı eşiği öyle bir noktaya gelebilmekte ki…
Bir yandan kıvranırken diğer yandan da gardınız inanılmaz yükselişte.
Anlık duygular, serzenişler, anlık hüzünler de hayatın bir diğer gerçeği ve kolaylıkla da yanlış bir intiba uyanabilmekte zihinlerde. Önemli olan genelde yaşadığınız ve taviz vermedikleriniz. Çünkü gidişat önemli. Her an bir sapma olabilmekte artı ya da eksi yönde. Önemli olan dayanıklılığın süre gelmesi.
Yanlış anlaşılmak nasıl da mümkün. Türlü türlü düşünceler barınabilir insanlarda. Yürüdüğümüz yol itibariyle; sonuca kilitlenip, beklentiler doğrultusunda hareket etmek de işin bir diğer püf noktası.
Bir hedef belirleyip, küçük ve kararlı adımlarla ilerlemek.
Günlük koşturmaca içinde anlık hoşluklar elbette renk getirecektir hayatınıza. Kimseler bilemez oysa neyin ya da kimin hoşluk yarattığını. Zira ne çok şey var dile gelmesi mümkün olmayan, öyle şeyler olabilmekte ki süreç içinde; kime hangi birini yansıtabilirsin ki…
Her şeye ve herkese rağmen, iyi bir insan olmayı hedefleyip, sevgiyle yüceltmek hem kendinizi hem de insanları. Zira işin sevgi boyut aslında en önemli ipucu hayatla olan kontağımızı kurarken.
Sevginin gücü… Tüm olumsuzluklara ve inanmayanlara rağmen… Kim ne derse desin; tek bir bakış, tek bir sözcük, tek bir davranış o kadar çok şeye muktedir ki…
Sayısız olumsuzluğun ortasında sıkışıp kalmışken bile, en ufak müspet bir tutum nasıl da hoş bir esinti yaratmakta.
İş geldi dayandı yine sevgiye. Ama bu yüce duyguyu görmezden gelemeyiz ki. Sonuçta Yaradan’ın biz insanlara bahşettiği yegâne hazine. Ve eşliğinde anlayış, iyi niyet…
Bir diğer gerçek ise, hiçbir şeyin garantisinin olmadığı. Ne kadar garantici olursak olalım, düzen her an değişebilmekte.
Kısaca her şey olası hayat denen düzenekte. Her an her şey de hazırlıklı olmak ve şükretmek dayanak noktalarımızdan başlıcaları. Ve çabalamak… Durmaksızın hem de ya da elden geldiğince. Ama unutmamalı diğer yandan: Bizim uğraşlarımız ve bize eşlik eden kader denen mefhum. Bu da demek değil ki: Otur ve bekle…
Umudun eşliğinde bir yolculuk ve eşsiz bir hikaye her birimizinki… İster yalnız, ister birliktelikler eşliğinde. Ve tabii ki hali hazırda bekleyen sayısız sürpriz: İyi ya da kötü. Ama en azından iyi olmasını umduğumuz; içimizde bitmek bilmeyen sevgini eşliğinde üstelik.
Elbet bir yerlerde ve umulmadık anlarda karşımıza çıkması muhtemel her ne ya da her kim ise…
Sevgiler…
YORUMLAR
![Gülüm Çamlısoy](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Gülüm Çamlısoy
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/147945.gif)
Hayat, gerçekten çok zor.
Geçmişe dönüp baktığımızda,
ne badireler, ne sevimsizlikler, ne fırtınalar, ne hüzünler, ne mutlu anlar geçirdiğimizi görüyoruz.
Sonra,
bu yaşananları tekrar yaşamak ister miydik acaba diye soruyoruz kendi kendimize?
Kendi adımıza cevabımız, hayırdır.
Yaşadığımız hayatı tekrar yaşamak istemiyoruz gibi bir sonuç çıkıyor.
Şimdi,
bu yazıyı okuyoruz da pür dikkat;
gençlerin önündeki yolun ne kadar meşakkatli olduğunu düşündürüyor bize.
Hayat zor, insanlar zor, olaylar zor, duygular zor.
Fabrikada sabahlayan ve
uykusuz vaziyette yeni bir güne merhaba diyen insanlardan biri olarak diyebiliriz ki;
her ne hal olursa olsun,
hayattan bir bukle tebessüm derlemeye çalışmalıyız.
Yoksa,
yaşamamızın ne anlamı kalır?
İlgi ile okuduğum, güzel bir çalışma.
![Gülüm Çamlısoy](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Gülüm Çamlısoy
O kadar o kadar zor bir hayat, meşakkatle geçen yıllar, çalış çabala ne için: kendimiz ve ailemizi koruyup kollamak, kimselere muhtaç etmemek adına, tamamen hayat gayesiyle geçen bir ömür.
Bazen hatta çoğunlukla gözlemlediğim şu ki; çoğunluk anlamıyor halden. Sonuç itibariyle iki el bir baş için. Allah yeter ki sağlık versin ve tabii ki de huzur ve kimseye muhtaç etmesin ve kimseyi sevdiklerinden ayırmasın.
Ve tabii ki sonsuz teşekkürler sayfamı yalnız bırakmadığınız için ve seçen, değer veren değerli seçki kuruluna da sonsuz teşekkürler...
Sağlıcakla kalınız. Kolay gelsin...
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/142003.gif)
Sıkıntılar ve beraberinde sabrı öğrenen bizler. Acı eşiği öyle bir noktaya gelebilmekte ki…
Bir yandan kıvranırken diğer yandan da gardınız inanılmaz yükselişte.
....
![Gülüm Çamlısoy](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Gülüm Çamlısoy
Her daim yeni farkındalıklar geliştirmek öyle mümkün ki...
Çok teşekkür ederim değerli katılımınız için.
Saygılarımla, efendim...
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/41251.gif)
Mutluluk...
Acaba mutlu görünen kaç kişi mutludur Gülüm?
Kanser hastası bir kemancı tanıdım. Tedavi süresinde saçları döküldüğü için peruk kullanıyordu.
Tek bildiği iş keman çalmak. Keman çalıp evine ekmek parası götürürdü...
Adam zaten esmer bir de siyah saçlı peruğuyla berbat bir görüntü.
Onu ne zaman görsem, "çağırmayın bu adamı toplantılarımıza, gördükçe ...."
Bir gece yine toplandık.
Onun yerine başka kemancı geldi.
Oh dedim ne iyi ettiniz de onu çağırmadınız.
Biz değil kendisi gelmedi. Gelemedi.
İki hafta olmuş rahmetlik olalı.
Meğer adam çoktan hastaymış biz bilemedik. Kendi saçları da siyah değil, bembeyazmış.
Hep mutlu gibiydi. Gülümserdi. Nasıl anlamadık ki.
Geçmiş ola ve Rahmet.
Yine mutlu olsun gitti yerde.
![Gülüm Çamlısoy](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Gülüm Çamlısoy
Paylaştığınız için öncelikler teşekkür ederim.
Ne hayatlar var değil mi; bilmediğimiz, gördüğümüzü sanıp görmezden geldiğimiz hatta umurumuzda bile olmayan...
Bir o kadar duyarsız, vurdum duymaz ve tepkisiz insanlar bir yandan mutlu olan mutsuzlukları ile tanık olduklarının...
Ve ne yazık ki, şahsen yaşadım ve bizzat gözlemledim mutsuzlukları kendilerine kar sayanları. O kadar çok var ki bu tip insanlardan ya da insan tanımlamasına girenler mi desem...
Konu uzar. En iyisi noktayı koymam.
Çok teşekkürler katılımınız için.
Selamlar ve saygılar,eksik olmayınız...
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/32703.gif)
Umudun eşliğinde bir yolculuk ve eşsiz bir hikaye her birimizinki… İster yalnız, ister birliktelikler eşliğinde. Ve tabii ki hali hazırda bekleyen sayısız sürpriz: İyi ya da kötü. Ama en azından iyi olmasını umduğumuz; içimizde bitmek bilmeyen sevgini eşliğinde üstelik.
Elbet bir yerlerde ve umulmadık anlarda karşımıza çıkması muhtemel her ne ya da her kim ise…
iyi akşamlar çok içten bir paylaşım değerli kalemin hiç susmasın sevgilerimle
![Gülüm Çamlısoy](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Gülüm Çamlısoy
Değerli katılımınız çok mutlu etti.
Yürekten teşekkürler.
En içten sevgim ve selamımla...
Esen kalınız...