Normal şartlarda arabesk dinlemem. Hoş sende bunu iyi bilirsin. Ama radyolar bazen utandırıyor beni. Seni düşündügüm bir zamandı yine. Bir ses içime dokundu sanki. Bu gönül az mı kahrını çekti diyorken radyodaki ses sanki içimde bir ceset tespit edildi. Bu aralar okuduğum polisiye romanların da etkisi olabilir bu düşüncemde. Neyse konumuz bu değil zaten.

Demem o ki acıyorum. Seni içimden söküp atmam zor olacak, bunu biliyordum da bu kadarını da beklememiştim. Dedim ya içimde bi ceset tespit ettiler sensizken duyduğum notalar. Öldün içimde. Karşımda kanlı canlı bana bakan gözlerine rağmen öldün. Sensizlikten çok bu yakıyor canımı. Beni sevmiyor olmanı kabullendim. Seviyorum yalanını da affettim. Sanırım affetmiş olmam hızlandırdı sonumuzu. Çünkü affedince önemsemiyor insan olanları. Hem mecburdum zaten seni öldürmesem kalbimde bu yükle ben yaşayamazdım. İnandıklarımı başıma yıkışın yüzünden yeterince güçsüzdüm. Omzumda başın yerine ihaneti taşımak, kalbimde sevgin yerine hayal kırıklığımı barındırmak pek kolay değildi. kesikleri battı hayallerin. Taşıyamadım ağır geldi ihanetin.


Özür dilerim tutulduğum adam, seni katlettim. Parça parça böldüm içimdeki varlığını. Sanırım büyüdüm. Teşekkürler, sayende acıma sadakati ve tahammülü öğrendim.

Allah şahidim ya adam, ben ömrümde böyle güzel gülen bir acı görmemiştim...