Bugün günlerden sakin ve sıcakkanlı bir perşembe.Sıcakkanlı diyorum çünkü bugün hava tıpkı içimin dinen fırtınalarına benziyor.Her köşe bu sıcaklık ile kavruluyor.Yazacağım bir öykü ya da bir şiir bu sıcaklığı bütün çıplaklığıyla anlatacaktır onu da biliyorum.

Bugün günlerden bir ben.Sararmış ve yaşlı yüzümdeki benden bahsetmiyorum.bana benzeyen bir günün ılık neşesine dem vuruyorum.
Keşke hayat bu kadar sakin olabilse.Kavgalar ve gürültüler olmasa.Neden biliyor musunuz?Hayat dediğimiz şeyin içinde arzu ettiğimiz en önemli şey üç damla mutluluktur.Bunun olmadığını düşünün,yaşamanın ne anlamı var diyeceksiniz biliyorum..

Hepimizin yaşama arzusu aynı..Belki de insanların o içindeki cevher hep aynı taştan yaratılmış.Yaşama dair istekler hep aynı..Nereye gitsen kimin ağzını açsan bir damla esenlik diyor.Ülkemizde ve başka bilmediğimiz coğrafyalar da yaşanan sorun bu değil mi?

Okuduğumuz bütün kitaplarda anlatılan şey aynı değil mi?Hangi yazarın ağzını açsan hangi yazarın hayatına baksan ve hangi yazarın kitabını okusan hep aynı şeyden söz edeceğini göreceksin..

Aslında sorun hep aynı yani sıcacık gülümseyen bir perşembeyi özlüyoruz,ve her ülkede ve her coğrafya da inanın bu özlem var..
Bu özlem diner mi?Doğrusu bu ölene kadar devam edecektir.
Çok karamsar olduğu mu da düşünmüyorum.Çünkü mutluluk çok azdır yazdıklarımda ve düşlerimde.

Mutluluk sadece bir an vardır.tıpkı bugün doğan güneşin az sonra
savuşup kaybolmasına benzer.
vardır ve yoktur.Masal misali anlatılıp geçer.hep öyle değil miydi?Dinlerdik sonra unuturduk,ve o an sadece tebessüm ederdik.

Sonra yüzümüz çarşamba duvarına dönerdi..İçimizdeki bütün fırtınalar depreşirdi.
Unuttuğumuz bütün acılar hatırlanırdı.Ta ki biri bize masal anlatana kadar ,ki bazen yıllarca beklerdik biri gelsin bize masal anlatsın diye.Bizi avutsun diye.Geçen o zaman zarfında suratımıza inanın bir gram mutluluk düşmezdi.Anlatılınca tekrar anımsardık mutluluğun o insanı ısıtan anını.

Gönül ister ki hayat hep öyle masallar gibi güzel olsun .Hiç üzülmeyelim.Maalesef öyle değil.Hani diyorum keşke ölüm de olmasaydı,ve keşke diyebileceğimiz o kadar şey var ki,anlatsam sonu gelmez zaten.Bence biz bu keşkeleri ve arada bir dinlediğimiz masalları bırakıp kendimizi hayatın gerçekleri ile karşı karşıya getirmeliyiz.
ki o zaman daha az üzülürüz belki.

Ocak/2014
hangi perşembe olduğu çok önemli değil...farz edin ki bu perşembe çok da önemi yok.
Bu yazıyı yazarken yaşamın anlarından bahsettim.O an yeryüzünde parlayan bir güneş vardı..Şimdi ise yok.Kayboldu,nereye gitti bilmiyorum.Mutlulukta öyleydi.Az önce gülen yüzümden eser yok..Neyse...