inandırıcı mevsimler biriktiriyorum
korunaksız sözcükler evinin tamda virane kusmasın da
tutunmak için hayatın bahsedilen yaradılış hikayesine
mevsimleri arada suluyorum belki tanrının gözlerinden açar diye güneş
hayır unutmuyorum yağmurlu türkülerin notalarına da akıyor sular
aynı yöne giderken tüm resmi sevişmeler
tek ve suskun halimle arzulu bir rüyanın acılarına sığınıyorum
sen
adını saklayan sevgili
yüzünün bahçesinde büyüyen anılar var görüyorum
ve diyorum ya sen anıların kuşlarını uçuruyorsun usumun cümlelerine
şiirler sığıntı durmuyor artık gözlerini kaybetmiş kağıtlarda
ellerimin kaleme değen saatlerinde buluyorum sesini
ve her duyumsadığımda farklı sentezler doğuruyorum beyazlara
inandırıcı mevsimler gelip geçici belki
açan güneş kaybolup gidiyor akşam üstü sızıların da
belki yağmurun bile dilsiz halinde ölüyor kuşlar
ama sevgili
sen kalıyorsun hayata dair geride
özlenen oluyorsun avludaki koşan çocukların gülüşlerinde
aynı düşler kuruyorum seninle
yoksul bir hancının yoldan geçen yolcusu olmaya kadar varıyor zaman
sen sevgili
gözlerinde kapıyorsun beni
dilinde söylüyorsun
saçlarından tarayıp
ellerinde avuçluyor sun her gece vakti karanlığında yalnızlığımı
bak arınıyor her kirli vaziyet gibi aşk
cümleler ağır basıyor iklim geliyor ve bozuluyor ayrılığın sessizliği
ve sevgili
tüm zamanların en zamansız haliyle seviyorum seni...



karmaşık olmadan aşkı tanıyamıyor yürek dediğin...