Depresyon üzerine ne kadar konuşsak daha derine düşüyoruz.Düşmek çıkmak içinde depresyon gibi görünmez,sinsi bir düşman için belkide tek çıkış yolu.Düşmekten korkmamak gerek her ne kadar sudan korksamda.Herkis nkorkuları vardır.Korkularını belirlemek.Üstüne hepsinin gidemem ama depresyon gidilemeceyek olan bir korku değil.Üstüne gitmek zorundasın yoksa o seni ele geçirip senin hayatını kemirerek dahada büyüyen bir canavara dönüşebilir.Psikiyatride ilginç bir alanmış en çokda bu ilginçliği yine bir arkadaşım sayesinde öğrendiğim sf(sosyal fobi) hastalığı ile ilgili bir forumda gördüm.Çok ilginç hastalıklar var ve insanın hayatını bu kadar zorlaştırabilirmi bunun önüne geçmenin hiç mi yolu yok.Ailesi ile yemek yerken aynı masada kaşığını tutarken bile eli titreyen sosyal fobikler olduğunu okudum.Bir kaç sosyal fobik ama gerçekten çok zeki insanla tanıştım.Bu kadar zeki insanların kendini ifade etmekte zorlanıp zeka kırıntısı bile olmayan ama hani aptal cesareti denecek kadar kendinde özgüveni besleyecek her ne bulduğunu bilemediğim onca insanın her yerde olduğunu görmek üzücüydü aslında.ve kendi hayatımıda irdeledim mantığın ağır bastığı bunun çoğu zaman işe yarasada bazende fazlasıyla kısıtlayıcı,kuralcı,kontrolcü bir hayat sunduğunu düşündüm.ve düşmanımla hayatımın bir noktasında yüzleşip kendimce çetin bir savaş verip ondan kurtulduğumu en azından uykuda tutmayı başardığımı söyleyebilirim.Karmaşık ama yazarak daha netleşecek ve dediğin gibi herkesin kendi depresyonunu tanımasına faydalı olacak bir çalışma olabilir.

Kesinlikle katılıyorum. Günümüz toplumunda ergonomi ve makineler bizi sürekli çaresiz hissettiriyor. Öyle kolaylıştı ki hayatımız güçlü hissedecek, umuda tutunacak dal bırakmıyor. Sonuç olarakta işler tersine gitmeye başladığında konversif olarak depresyon direk devreye giriyor. Yazan insanlar olarak kendi depresyonumuzu sunmamızın çok önemli olduğuna inanıyorum. Belki okuyacak bir kaç gözün kendi depresyonlarına daha tetikte olmasını sağlar. Ben genel olarak kendimi 'loser' bi karakter olarak görüyorum. İngilizce kelimeyi kullanmayı sevmesem de günümüz toplumunda halimi anlatacağına inandığım kelime bu. İşte bneim ki gibi loser insanlarda depresyon bu şekilde ortaya çıkıyor. Sizin gibi naif ve farklı kaderle, sürekli mücadeleyle hayata tutunan bir insanda ki depresyonun da okurlar tarafından okunması gerektiği kanaatindeyim. Her ne kadar kendi heybemize olsa da yazılanlarımız, depresyon konusunun yazan herkes için sosyal sorumluluk olduğunu düşünüyorum.

Depresyon ile ilgili yazmak bunu çok isterim aslında o dönemde yazılmıyorda sonrasında belkide unutmamak için benimde bir depresyon yazım yaşam heybemde olmalı.Ben yazınızı okuduğumda yazabilme cesaretine hayran kaldım ve artık günümüzde tabu olmaktan öte kabullenilmiş bir gerçek olan her an depresyona girebilirsiniz ona göre kendinizi tanıyın depresyonu tanıyın bilinki neyin içide düşüyorum nasıl kurtulabilirim hatta alarmı alınca bile hemen hedefi nasıl şaşırtabilirim gibi deprseyonla oynayacağımız satrançta mat olmamayı başarabiliriz diye düşünüyorum.Gerçek depresyon deneyimi,yazısı oldukca faideliydi benim açımdan.Sevgili ahirzamanmeleğinin deniz olmak ifadesi de çok güzel olmuş deniz olmaya çalışmak için neyi ne kadar temizleyip, tolere edebilir o deniz bunu görmek için depresyona girmek ama çıkabilmek çok önemli bir hayat deneyimi diye düşünüyorum.

Gerçekten, tahlilleriniz çok başarılı. Psikiyatrlar patolojiden anlıyorlar ama patolojik olmayan şeyleri algılamadıklarını düşünüyorum. Sandalyelerine oturduğumuzda normalsek bile bir yerlerde patoloji bulabilmek için yönlendirmeye bile başvuruyorlar. Fakat siz normlar konusunda çok iyisiniz. Yazılarınızda karakterleri daha derinleştirip onları tam insan şekline sokarsanız yarattığınız karakterlerde herkesin bir parça kendisini bulabileceğini düşünüyorum. Farklı bir yazarsınız. Etkileyicilik için ilginç noktalara değinmeye ihtiyaç duymadan etkileyiciliği yakalayabiliyor olmanz çok hoş. Yazılarınızda henüz depresyon görmedim ben ama olsa bir de sizden depresyonu okumak ta çok büyüleyici olabilirdi.

Teşekkür edeirm bu güzel beğeni yazısıda beni mutlu etti.%100 depresyona girdim mi, ya da depresyonda hissettiğim zamanlarda buna yüzde kaç verirdik belkide kıyısından döndüm çoğu zaman bilemiyorum ama uzmanlığınızı aldığınız zaman umarım psikiyatrist veya norolog olursanız olabildiğince az antidepresan yazmak zorunda kalırsınız.İki gün kullanıp bir daha kullanmamak için kendimi iyileştirmek zorunda kalınca kendi karanlığım, çıkmazlarım , değiştiremeyeceğim dış etkenler, insanlar üzerine uzunca düşünme ve gözlem yapma fırsatı yakaladım ve birazcık psikolojiyi çözmüş olmam kaçınılmaz oldu diyebilirim..ve hoşbuldum..

Öncelikle çok teşekkür ediyorum. Bu yazıyı çok fazla anlayacak insan olduğunu düşünmüyordum. Herkesin sıkıntıları ve dertleri bambaşka ve anlatım kapalıydı. Anlayıp uzun bir beğeni yazısı beni gururlandırdı. Bu yazıyı yazdığım sıra gerçekten depresyondaydım. O sebeple bu yazıyı çok severim çok gerçek hissettiriyor bana. Ayrıca yazıda ki can alıcı noktaya on ikiden isabet etmeniz dikkatimi çekti. Okuyan insanlar genelde "dehlizlerimde üzerine katran dökülmüş bir kaç mısra ışık oluyor gözlerime" cümlesini esas alırlardı. Sizin benim zihnimde ki süslü olmayan ama esas olanı bulmuş olmanız, insan psikolojisi üzerine ne denli zeki olduğunuzu gösterdi. Sizi tanıdığım için mutlu oldum. Sayfaya hoş geldiniz..