Suskun ve düşünceliyim günlerdir, içimde tarif edilmez bir sıkıntı hakim, hiçbirşey beni mutlu etmiyor. Baharla coşmam, kuşlarla şakımam, güneşle ısınmam gerekirken nafile gönlüm buruk bir hüzzam havası yaşamakta, yalnızlığım gün boyu benimle, ofiste yanı başımda tam karşımda oturuyor tıpkı bana benziyor, karamsar ama zafer kazanmış edasında karşımda oturuyor çünki hayatın içinde bana dair herşeyi yendi ve benimle tek başına kaldı o sevinmesinde kim sevinsin, etrafımda birsürü insan var, konuşuyorum, dinliyorum, düşünüyorum ve hatta gülmeyi bile başarıyorum kısacası olması gerekeni yapıyorum, kendimle başbaşa kaldığım noktada dostum olan yalnızlık sımsıkı sarıyor beni korkma diyor ben hep yanında olacağım asla seni bırakmayacağım diyor, o kadar surat asıyorum, konuşmuyorum, yüzünü bile görmek istemiyorum ama yinede o beni asil bir dost edasıyla terk etmiyor, akşam eve birlikte gidiyoruz, suskun kalmış düşüncelerime oda eşlik ediyor, benim ruh ikizim gibi yalnızlığım, herkes uykuya dalıp rüyasını görmeye başlarken ben hala onunla konuşmakta, onunla sorgulamakta ve onunla hayata dair planlar yapmaktayım, başımı yastığıma koyduğum anda gecemdeki yerini de hemen alır beni unutma diye seslenir, başımın ucunda onada yer ayırmışımdır pısır pısır konuşuruz, dedikodu yaparız, ara sıra güleriz, ağladığımız zamanlarda olmuştur, içli bir ağlayışı yanık bir sesi vardır yalnızlığımın, dostluğunun, vefasının hakkını verir hani söyledimya beni hiç yalnız bırakmaz yalnızlığım, nefes alıp verdiğim her ortamda, paylaşım içinde bulunduğum heryerde yine benimledir, iyi günümde kötü günümde, sevgiye aşka dair acıların içinde, içli bir müziğin notasında, gözümden akan yaşta bile yalnızlığımın payı bulunmaktadır. Mutlumuyum? halimden memnunmuyum? diye bazen kendi kendime soruyorum, cevabın olumlu ve olumsuz olduğu noktada yine yalnızlığım yer almakta, özlemlerimde,sitemimde kısacası hayatın içinde hayata dair yaşanılası acı, tatlı herşeyde yalnızlığım yer almakta, seni seviyorum yalnızlığım, vefalı ve asil dostum, seni seviyorum........