Geçenlerde bilgisayar başında vakit geçirirken, kızım yanıma geldi
“Baba bana Dünya dilsiz haritası lazım.” dedi.
“Ne yapacaksın dilsiz haritasını, dünyada ne kadar dilsiz var, nerede yoğun olarak yaşarlar, geçimlerini nasıl sağlarlar onu mu öğrenmek istiyorsun?”
“Yok” dedi.
“Yok sa otur kendin çıkar!” dedim.

Geçti bilgisayarın başına internetten bir şeyler buldu sonra onu yazıcıdan bastırdı.
Baktım yazıcıdan boş bir dünya haritası çıktı.
“Dünyada hiç dilsiz yok muymuş, niye bu harita boş çıktı?” diye sorum.
“Dünya beyinsizler haritasını çıkarmak isteseydin sana kıpkırmızı bir harita çıkardı !”diye takıldım.
Güldü. “Ay babaaaaaaa!Sende hiçbir şey bilmiyorsuuuuun!” dedi.
“Dilsiz Harita böyle boş olur, sonra biz bunu coğrafya dersinde dersimizin konusuna göre öğrendiğimiz bilgilerle dolduracağız.” diye akıl verdi.

Meğer “Dilsiz Harita” üzerinde hiçbir bilgi olmayan harita demekmiş. Öğrendim.

Bizim zamanımızda haritalar dilliydi. Hatta her şeyin bir dili vardı.
Kuşdili, aşk dili, sevgi dili, beden dili… gibi.

Kuşak farkı olunca, baba ile kızın anlaşması zor oluyor galiba!

Bekir GÜÇLÜER