Benim küçük bir pencerem var; bazen mutluluk ve neşeyle, çoğu zamanda hüzünlerin arasından dökülen gözyaşlarımı tutamadan baktığım. Penceremde bana benziyor, kendimi küçük bir çocuk gibi hissettiğimde penceremden bakarım, hayatı görmek, anlamak için ama başaramam.

Küçükken büyüklerin her şeyin doğrusunu, eğrisini bildiklerini onun için büyük olduklarını düşünürdüm.Ama ben büyüdükçe pencerem küçüldü, korkularım büyüdü.Hayatı anlamadıkça penceremden hayata daha çok bakmaya başladım, daha çok baktıkça daha çok anlayamaz oldum.Anlamadığım hayata düşman kesildim, düşlerimi, hayallerimi savurdum her bir tarafa. Attım üzerimdeki ağırlıkları ve tekrar tekrar baktım küçük penceremden yinede değişmeyen hayata. Gün gece kadar karanlıktı, yolumu bulmak için bir mum ışığına muhtaçtım, işte o an anladım hayatı karanlık yapanın, hayatın kendisi değil, benim kendimin olduğumun. Benim için büyük bir keşifti, hayata yaptığım yolculukta. Karanlıktı, ışığa çıkmak için bana yol gösteren. O an anladım, en küçük bir ışık bulduğumda peşinden gitmem gerektiğini, zamana yenilmemeyi düşlere, hayallere kapımı kapatarak düne bakmadan geleceğe yürümeyi, pişmanlık duymadan yaşamanın bu olduğunu. Artık çok iyi biliyorum; dün bugünden, bugün dünden habersiz yaşanmalıymış.
Çocukken hayallerini kurduğum büyük büyük mutluluklar yokmuş hayatta. Her büyük mutluluğun arkasında kocaman bir mutsuzluğun saklı olduğunu anladım ve alıştım. Mutluluk için düşler kurmuyorum yada büyük hayalleri içimde barındırmıyorum. Geleceğe bakmıyorum, geçmişi sorgulamıyorum, içinde bulunduğum anın mutluluğuyla mutlu olunması gerektiğini artık biliyorum.
Benim küçük bir pencerem vardı ya, hayata baktığım, şimdi öyle bir pencerem yok, duvar ördüm. Hayata pencereden bakmayı bıraktım, kapıyı kullanıyorum hayata bakmak yerine doğrudan içinde yaşamayı seçtim.
Hiçbir hayat anlamsız ve değersiz değil, pencereden bakarak zaman geçirilecek kadar. Ya kapıdan hayatın içine yürürsün yada hayatı göremediğin pencereden bakarken kaybedersin.