Günlük,

Küçük bedenler güçlü yürek taşırlar.Derinlikle sığı olmak arasındaki farkı sen bilecek kadar büyümüş olsaydın ’’armut gibi olgunlaşmak’’ yerine beni anlardın. Burası Türkiye İstanbul, ben Almıla,semt Bakırköy,çocukluğumun canlı cansız şahitleri caddelerde,ben ise çocukluğumun küçük adımlarıyla aynı yerlerde yürüyorum. Bir ekim iki bin on iki sabahında, ’’o yok nerede?’’ En son bir Ankaralı, Hakkari lehçesine dönük bir sesle gitmişti. Ama burası hala İstanbul..Bir ağırlık,solumda değil bu kez,bilmedik türden sancımsı..Ekimin şu ısıran güneşine eşlik eden bir çarpıntı,bir uğultu kulaklarımda. Aniden , sen kimsin ya? Zannettiğim kadar derinde misin? Ben bu kadarını kabul etmiş miydim ki? Hayatı salt derinlerde yaşayan- üstelik tehlikeli sularda- ben,yaşadıklarımın kalabalığında, bunca dipte.Arkadaşlarım mezgit, berlam iken senin tavrın oldukça küstahçaydı. Bunu bilerek yüzdük bir süre,elimi tuttu önceleri, sonra bıraktı ve sulara alıştı..Ama görüş mesafemden hiç çıkmadı,çıkamadı.
Burası Türkiye-İstanbul ,ben Almıla, bu gerçek kadar temel olan da benim vefalı olmamı senin beni aptal zannın; cehaletin,tecrübesizliğin..Pöhh..! Büyük beden küçük yürek !
.....................
Bu gün 2013 ekim sabahı neredesin sen? Peki nasıl çıktın bu kadar derinden? Onca gücü ne ara verdim ben sana?
Ben kimseye git demedimki. Dedikten sonra kalsaydın bütün önemini yitirecekti. Kalışının ne asaleti olurdu, ne sadakati. A-normal olan ben miyim? Dünya mı bu kadar basit?
Hata denilen şey herkese göre farklıysa neden tekbir adı var? Sevmek ne kadar hafiflemiş;neden yetmez olmuş en büyük erdem? Yoksa burası dünya diye mi kandırdılar beni? Ben başka bir yerde miyim? Gerçek insanlar onun için mi buralarda yoklar? Neden kanım kırmızı? Başka renk mi yoktu?
Ne çok soru var..Ya cevabı? Belki ölünce?
Bir dakika! Ölüm var mı? Gidiş ölmek mi? Bu gidişlerin adı ne? Ne malum hangisi daha çok acıtır içimi? Acıttığı için adı ölüm de ,acıtmasaydı düğün mü olacaktı?
Ayrılmak bir daha görüşmemek mi fiilen? Ayrılmak bu değilki,istemeyeni kim ayırır? Sadece biri gider,diğeri kalır. Acıların en büyüğü düğünü olanı yok mu?

ALMILA ERDEM