Geçen sene bugün bu tarihte ve bu saatlerde tanınmış bir firmanın otobüsünde yolcuydum...Tek kişilik koltuğumda otururken sereserpe, önümdeki koltukta oturan bayanın seyircisi oldum bir anda öylece..

Adam,kadını yolcu ediyordu, bir arkadaşları cep telefonuyla görüntülüyordu sahneyi. Kadın hıçkırarak ağlıyordu.Adam bir türlü kadını bırakmıyordu. Kadının ağlayışı gözümün önünden gitmiyor,adamında çaresiz bakışları...Sanki "sus ne olur sus" der gibi...

Veda ayrılığı değildi, adam gidince" beni ara" "seni çok seviyorum aşkım", "en kısa zamanda geleceğim" diyordu...

Otobüs hareket etti, kadın montunu çıkartmya çalıştı ama beceremedi, muavvinin yardımıla çıkartırken gözyaşları çığlığa dönüştü...
Elimi ön koltuğa doğru uzatmaya çalıştım,"ağlamayın ne olur" demek için ama kadın sanki başka bir dünyada ya da cennetteydi,çekindim ve seyretmek zorunda kaldım...

Kendi kendime bu ayrılık değil,bu olsa olsa bir günahın gözyaşlarıyla karışık mutluluk senfonsi demekten kendimi alamadım...