Sen önemlisin.

Başkası, ya da başkaları için değil; sen olan kendin,
bir ömür beraber olduğun bedenin, dört duvarda geçirdiğin vakitler,
küt küt atan kalbin, ruhun için önemlisin.
Topyekûn sarıldığın hayallerin, biricik canın, damarlarında günbe gün dolaşan kanın,
hayat meselesinde öncelik teşkil eden nefesin
ve kelime kelime konuştuğun can dilin için çok önemlisin…


Sen değerlisin.

Ali, Veli veya Ayşe için değil. Kendin için.
Ayakta olduğun için. İki gözün tam(am) gördüğü için.
İstediğin memlekete rahatlıkla gidebildiğin için.
Dilediğin dağa ayak bastığın için.
Birine sımsıkı sarılma şansın olduğu için.
Düş kurarken engelin hiç olmadığı için…


Sen kıymetlisin.

Ondan şundan ve herkesten fazla.
Seni ilgilendirir durmaksızın dönen dünya.
Senin için baharlar iklim iklim yer değiştirir.
Senin için güneş, bıkmaksızın karşına çıkar.
Senin için, şiirler güzel, güller özel durur.
Senin için edebiyat, en takılacak alandır.
Senin için şarkılar bir başka gelir kulağa.
Senin için beyaz bulutlar terk etmez gökyüzünü.
Senin için, karıncalar çalışa çalışa ömür tüketir.
Senin için her Eylül, bereketli 30 gün kalır.
Senin için, sonbahar hep aşkla yoluna devam eder.
Senin için, yollar her şey rağmen kısa sürer.
Senin için defterler sıra sıra kırtasiye raflarını öper.
Senin için, geceler sabahlara dek uyanık kalır…


Çünkü her şey sensin.

Sensin tek başına yaşayan. Tek başına kaldırımları eskiten.
Tek başına korkularla mücadele eden. Tek başına büyüyen.
Tek başına ağlayan. Tek başına zorluklara göğüs geren.
Tek başına bir ömür için savaşlar veren.
Kırılan. An an düşen. Çaresiz kalan. Yalnızlıkla arkadaş olan.
Ve tek başına ölen, günü geldiğinde…



Mehmet Selim ÇİÇEK
29 Eylül 2013, Qoser