Evet her şeye, herkese inat her şeyin yenilenebilir olduğunu haykırmak istiyorum. Değişmeyenlere inat. Böyle gelmiş böyle gider mantığının yok olduğu günü yaşamayı çook arzuluyorum. Çok şey mi istiyorum. Bu isteğimin gerçekleşmesi inanın beni çok mutlu edecek.
Araştırılmalı evrendeki her şey, tüm kavramları. Yılların birikimiyle öğrendiğimiz ve kendimizi, işe yaramaz bir depo gibi dolduran şeylerle yetinmekten kurtulmalıyız. Ya bulunmayalı bulmalı, yada olanın üzerine yenisini koymanı çabası içinde olmalıyız hep. Ne bu bizdeki bıkkınlık? Vurdumduymazlık? Dönüp dolaşıp aynı şeyleri yapmak, aynı söylemlerde bulunmaktan usanmıyor muyuz. Biz neden böyleyiz. Gerçeklerin sadece bunlardan, yani beş duyumuzla algıladığımız ve kafamızın alabildiği kadarcık mı olduğunu düşünüyoruz. Bir şey diyeyim mi ben öyle düşünmüyorum. Kabul görmüş tüm kuralların gelişime muhtaç olduğunu, keşfedilmemiş bir çok şeyin olduğunu haykırmak istiyorum aleme. Ancak haykırsam da duyacak çok kimse olmayacak beni. Bunu da biliyorum. Sistemlere alışmış insanlar çoğunlukta ve bu insanlara bu şekilde yaşamak daha kolay geliyor. Değişime karşı direnen bir toplumuz çoğunluk itibariyle. Topyekun bir savaş yapmalı, olmadı ihtilal vari bir kalkışmada olabilir. Halkı bilinçlendirmeliyiz. Okullarımızda konuları öğretmekten çok. O konuyu öğrencilerin önüne atıp araştırılması konusunda onlarla iştişare etmeliyiz. Bizde ki bu kafalar değişmeli artık. Çocuklarımızı, o tazecik tüm yeni şeylere açık olan kafalarını, öğrenilmiş bilgiyle doldurmadan önce onlara fırsat vermeliyiz. Belki de onlar öyle fikirler atacaklar ki ortaya. Belki de bir deneyi farklı yollarla yapacaklar, ve farklı sonuca ulaşacaklar. Ne bileyim daha neler neler başarılabilir. Kafalarımızın özgürlük sınırlarını zorlamalıyız bilim adına. İnanın ben çok üzülüyorum. Ne kendimize nede çevremizdekilere düşünebileceğimiz, yeni şeyler ortaya koyabileceğimiz bir yaşam alanı bırakmıyor, onlara şans vermiyoruz. Oysaki bu durum, hem toplumsal kalkınmada hem de birlik beraberliğimiz için çok önemlidir. Birileri yeni bir şey bulunca gözlerimiz yaşarır çoğu zaman. Gerçi bu gibi durumlar genelde yurtdışına gitmiş beyinlerimizden çıkar ya. Olsun sonuçta onlarda bu toprakların evladıdır.
Ne zamanki biz, biz oluruz. Kendimizi tanır yani değişime aslında aç olduğumuzu, öğrenilmiş bilgilerimizin kayıp gideceği korkusundan kurtulursak, o zaman hiç kuşku yok ki dünyanın da bizi tanıyacağı güne yaklaştığımıza ramak kaldı demektir.

’’ÖYRAKİ’’